Skip to content “Niet veel. Hij vroeg hoe het met me ging. Daarna zag ik hem nog een paar keer.”
Mijn maag draaide zich opnieuw om.
“Nog een paar keer?”
Ethan knikte.
“Bij het park. En een keer vlak bij de bibliotheek.”
De agenten noteerden alles zorgvuldig.
Na ongeveer een uur namen ze het kleine apparaatje mee voor onderzoek.
Voordat ze vertrokken, stelde Ramirez me gerust.
“We weten nog niet precies wat dit is. Het kan van alles zijn. We gaan eerst de feiten verzamelen.”
Dat hielp een beetje.
Maar niet genoeg.
Die nacht sliep ik nauwelijks.
Ik bleef denken aan de onbekende man.
Waarom had hij Ethan benaderd?
Waarom beweerde hij mijn man te kennen?
En hoe was dat vreemde voorwerp achter het oor van mijn zoon terechtgekomen?
De volgende ochtend kreeg ik een telefoontje van de politie.
Mijn hart sloeg een slag over toen ik het nummer zag.
“Mevrouw Carter?” vroeg Ramirez.
“Ja.”
“We hebben wat informatie.”
Ik ging meteen rechtop zitten.
“Wat is het?”
“Allereerst hoeft u niet in paniek te raken.”
Dat klonk nooit geruststellend.
“Het apparaatje blijkt geen gevaarlijk voorwerp te zijn.”
Ik slaakte een kleine zucht.
“Wat dan wel?”
“Waarschijnlijk een goedkope Bluetooth-tracker die normaal wordt gebruikt om voorwerpen terug te vinden.”
Ik fronste.
“Zoals die trackers die mensen aan sleutels hangen?”
“Ongeveer hetzelfde principe.”
Dat stelde me enigszins gerust.
Maar één vraag bleef bestaan.
Waarom zat zo’n tracker achter het oor van mijn zoon?
“We onderzoeken nog hoe het daar terechtgekomen is,” zei Ramirez.
Diezelfde middag bezocht ik de school.
De directrice nam de situatie uiterst serieus.
Samen bekeken we de beveiligingsbeelden van de weken ervoor.
Na bijna een uur zoeken gebeurde er iets.
Ethan verscheen op het scherm tijdens de lunchpauze.
En enkele seconden later kwam een onbekende man in beeld.
Mijn adem stokte.
Hij leek ongeveer vijftig jaar oud.
Nette kleding.
Geen opvallend uiterlijk.
Het soort persoon dat je op straat waarschijnlijk niet eens zou onthouden.
We zagen hoe hij enkele minuten met Ethan sprak.
Daarna liep hij weg.
“Dat moet hem zijn,” fluisterde ik.
De directrice maakte direct kopieën van de beelden voor de politie.
Twee dagen later kwam Ramirez opnieuw langs.
Dit keer had hij beter nieuws.
“We hebben de man geïdentificeerd.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wie is hij?”
“Zijn naam is Victor Hale.”
Die naam zei me niets.
“Heeft hij echt mijn man gekend?”
Ramirez knikte.
“Ja.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Victor werkte jaren geleden kort bij hetzelfde bedrijf als uw man.”
Ik wist niet wat ik daarvan moest denken.
“Waarom sprak hij dan Ethan aan?”
“Dat proberen we nog vast te stellen.”
Een dag later kregen we eindelijk antwoorden.
Victor bleek geen crimineel te zijn.
Geen ontvoerder.
Geen gevaarlijke verdachte.
Maar wat hij had gedaan, was wel volledig ongepast.
Volgens de politie had Victor jaren geleden een goede indruk van Daniel gehad.
Toen hij hoorde dat Daniel was overleden, voelde hij zich schuldig omdat hij nooit contact had gehouden.
Op een dag had hij Ethan toevallig bij school herkend.
Hij zag direct de gelijkenis met zijn vader.
In plaats van contact op te nemen met de familie of de school, besloot hij zelf een gesprek aan te knopen.
Een verkeerde beslissing.
Maar geen kwaadaardige.
“En die tracker?” vroeg ik.
Ramirez zuchtte.
“Daar zit het vreemde gedeelte.”