Oliver en ik bleven nog enkele seconden bewegingloos op de vloer liggen.

Mijn armen voelden zwaar aan, maar de verlammende zwakte begon langzaam af te nemen. Wat Ethan ook in ons eten had gedaan, het leek ons niet volledig buiten bewustzijn te brengen. Misschien had hij zich vergist met de dosering. Misschien had Oliver minder gegeten dan hij dacht.

Ik wist alleen één ding zeker: we hadden weinig tijd.

“Kun je opstaan?” fluisterde ik.

Oliver knikte voorzichtig.

Samen kropen we achter de keukentafel vandaan. Mijn benen trilden zo erg dat ik me aan een stoel moest vasthouden om niet opnieuw te vallen.

Vanuit de garage hoorde ik gedempte geluiden.

Ethan was nog bezig.

Ik liep naar het bord dat op tafel was blijven staan. Met een servet veegde ik voorzichtig de laatste restjes eten erop. Daarna stopte ik het servet in een afsluitbaar bewaarbakje uit de keukenlade.

“Waarom doe je dat?” vroeg Oliver.

“Omdat we bewijs nodig hebben.”

Hij keek me met grote ogen aan.

“Pap heeft toch iets verkeerds gedaan?”

Die vraag brak bijna mijn hart.

“Ik weet nog niet precies wat er aan de hand is,” antwoordde ik zacht. “Maar we gaan de waarheid vinden.”

Plotseling herinnerde ik me iets.

Mijn oude tablet.

Die lag boven in mijn thuiskantoor en Ethan gebruikte hem nooit.

We gingen zo stil mogelijk de trap op. Iedere trede leek te kraken als een geweerschot. Mijn hart sloeg steeds sneller.

Toen we eindelijk mijn kantoor bereikten, trok ik de lade open.

De tablet lag er nog.

Dankbaar zette ik hem aan.

Gelukkig was hij verbonden met ons wifi-netwerk.

Binnen enkele seconden opende ik mijn e-mail.

En daar vond ik iets dat mijn maag deed samentrekken.

Een melding van de bank.

Niet één.

Niet twee.

Maar zeven afzonderlijke overboekingen.

Lees verder op de volgende pagina