Skip to content Ik stormde de eetgelegenheid binnen en zag meteen een kleine groep mensen bij de achterdeur staan.
Mijn hart sloeg een slag over toen ik Evan zag.
Hij zat op een houten krat, zijn gezicht rood van schaamte. Zijn rechterhand was verbonden met een keukenhanddoek en naast hem stond zijn baas, een stevige man van middelbare leeftijd die ik alleen kende als meneer Van Dijk.
“Evan!” riep ik.
Mijn zoon keek op.
“Mam…”
Ik rende naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen.
“Wat is er gebeurd? Ben je gewond?”
“Het valt mee,” zei meneer Van Dijk. “Hij heeft alleen zijn hand opengehaald toen hij over een hek probeerde te klimmen.”
Ik keek verbaasd van de een naar de ander.
“Over een hek klimmen? Waar hebben jullie het over?”
Evan liet zijn hoofd zakken.
“Mam, alsjeblieft…”
“Nee,” zei ik zacht maar beslist. “Nu wil ik de waarheid horen.”
Meneer Van Dijk zuchtte diep.
“Ik denk dat het tijd is.”
Hij gebaarde naar een tafeltje achter in het restaurant.
We gingen zitten.
Evan keek naar zijn schoenen.
Ik wachtte.
Na een lange stilte begon zijn baas te praten.
“Uw zoon is een van de hardst werkende kinderen die ik ooit heb ontmoet.”
Ik fronste.
“Maar u zei dat hij tegen me loog.”
“Dat klopt. Hij loog over waar zijn geld naartoe ging.”
Mijn maag draaide zich om.
“Waar ging het dan naartoe?”
Evan kneep zijn ogen dicht.
Alsof hij wist dat het geheim eindelijk voorbij was.
Toen vertelde meneer Van Dijk het verhaal.