Skip to content “Je hoeft niets te repareren, David.”
“Ik probeer niets te repareren.”
“Wat probeer je dan?”
Ik keek haar aan.
“Een grens te trekken.”
Beneden was de sfeer ondertussen volledig veranderd.
De gasten hadden geen idee wat er precies ging gebeuren, maar iedereen begreep dat het feest niet meer hetzelfde zou worden.
Toen ik terug naar beneden kwam, stond Ethan bij de bar.
Hij zag er ouder uit dan een uur geleden.
“Pap, kunnen we praten?”
“Ja.”
We gingen naar een rustige hoek van de hal.
“Ik wist niet dat Camille zo ver zou gaan.”
“Dat is niet waar.”
Hij keek weg.
“Wat bedoel je?”
“Je wist dat ze boos was op je moeder.”
“Dat wist ik.”
“Je wist dat ze haar eerder had beledigd.”
Hij zweeg.
“Je hoorde haar huilen.”
Opnieuw stilte.
“Maar je dacht dat het gemakkelijker was om niets te doen.”
Ethan haalde diep adem.
“Camille is moeilijk als ze boos wordt.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Dat is je verklaring?”
“Nee.”
“Wat is dan je verklaring?”
Hij keek naar de vloer.
“Ik wilde vandaag perfect laten verlopen.”
“En daarom liet je iemand anders de prijs betalen.”
Hij antwoordde niet.
Toen kwam Camille de hal binnen.
“Ethan, we moeten naar buiten.”
Ze zag mij staan.
“Je hebt genoeg gedaan.”
Ik bleef rustig.
“Dat denk je.”
Ze trok haar wenkbrauw op.
“Wat betekent dat?”
Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak.
“Voordat ik de laatste betaling deed, heb ik alle contracten gecontroleerd.”
Camille keek naar Ethan.
“Welke contracten?”
“De contracten voor de bruiloft.”
Ik opende een document.
“De locatie staat op mijn naam. De catering staat op mijn naam. De transportovereenkomst staat op mijn naam. Zelfs de extra suites die jij vorige maand hebt toegevoegd, zijn door mij betaald.”
Haar gezicht veranderde.
“En?”
“En er staat nergens dat jij recht hebt op extra diensten wanneer ik de betaling intrek.”
“Je chanteert ons.”
“Nee.”
Ik legde mijn telefoon weg.
“Ik informeer je.”
Op dat moment kwam Julia naar ons toe.
“Mijnheer Whitaker, we hebben een probleem.”
“Wat is er?”
“De bank heeft bevestigd dat de resterende betaling niet wordt uitgevoerd. Dat betekent dat we volgens het contract moeten overschakelen naar het oorspronkelijke arrangement.”
Camille werd bleek.
“Wat betekent dat?”
Julia keek naar haar papieren.
“De extra catering vervalt. De bar sluit op het oorspronkelijke tijdstip. De luxe auto’s die u hebt toegevoegd, worden niet geleverd. De extra kamers die nog niet zijn gebruikt, worden vrijgegeven.”
Camille keek Ethan aan.
“Zeg iets!”
Maar Ethan zei niets.
Toen hoorde ik een stem achter ons.
“Misschien moet je eindelijk zelf betalen.”
Charles Bennett stond in de deuropening.
Camille draaide zich om.
“Papa?”
Charles keek niet naar haar, maar naar mij.
“Mijnheer Whitaker, ik wil u mijn excuses aanbieden.”
Ik fronste.
“Waarvoor?”
“Voor wat mijn dochter vandaag heeft gedaan. En voor iets anders.”
Camille verstijfde.
“Papa, niet hier.”
Charles keek haar aan.
“Juist hier.”
Hij haalde een map uit zijn aktetas.
“Drie weken geleden heeft Camille mij gevraagd of ik haar extra huwelijksuitgaven kon voorschieten.”
“Dat is niet waar,” zei Camille onmiddellijk.
Charles opende de map.
“Je vroeg om 27.500 dollar.”
Niemand zei iets.
“Je vertelde me dat jouw schoonouders financieel alles zouden dragen en dat jij alleen tijdelijk geld nodig had.”
Ethan keek naar zijn bruid.
“Camille…”
“Dat was voor andere dingen!”
Charles schudde zijn hoofd.
“Je zei dat je vader het later wel zou terugzien.”
Camille werd rood.
Ik begreep toen waarom ze zo zenuwachtig was geweest toen ik over de laatste betaling sprak.
Ze had niet alleen een bruiloft gepland.
Ze had gerekend op geld dat nooit van haar was geweest.
Helen kwam op dat moment langzaam de trap af.
Iedereen keek naar haar.
Ze had zich omgekleed. Haar modderige jurk was vervangen door een eenvoudige donkerblauwe jurk.
Camille keek haar aan.
“U hebt alles verpest.”
Helen bleef staan.
“Nee, Camille.”