Skip to content Sophia bleef naar het scherm kijken terwijl ik probeerde mijn gedachten te ordenen.
“Ik wil niet overhaast conclusies trekken,” zei ik.
“Dat is verstandig,” antwoordde ze. “Maar we moeten dit wel serieus nemen.”
Ik knikte.
“Kun je me precies vertellen wat er is gebeurd?”
Sophia draaide haar scherm iets verder naar mij toe.
“Om 05.42 uur is geprobeerd toegang te krijgen tot je beleggingsrekening. Daarna is een opnameverzoek gestart. Het systeem heeft het automatisch gemarkeerd omdat het apparaat en de verificatiemethode niet overeenkwamen met je normale profiel.”
“Is het geld nog veilig?”
“Ja.”
Ik ademde langzaam uit.
Dat was het belangrijkste.
“En kun je zien vanaf welk apparaat de poging kwam?”
Sophia aarzelde.
“Ik kan bepaalde technische gegevens zien, maar niet zomaar de identiteit van degene die het apparaat gebruikte.”
Ik keek naar de e-mail van Daniel.
Plotseling voelde die ene zin veel zwaarder dan de avond ervoor.
Ik had jarenlang gedacht dat mijn grootste fout was geweest dat ik te veel betaalde.
Nu begon ik te begrijpen dat mijn echte fout was geweest dat ik nooit duidelijke grenzen had gesteld.
Ik sloot mijn ogen.
Daniel was mijn zoon.
Dat bleef waar.
Maar hij was ook een volwassen man.
En volwassen mensen moesten verantwoordelijkheid dragen voor hun keuzes.
“Ik wil dat alles wordt vastgelegd,” zei ik.
Sophia knikte.
“Dat zullen we doen.”
“En ik wil dat niemand behalve jij en de beveiligingsafdeling toegang krijgt tot mijn dossier.”
“Dat kan ik regelen.”
Ik bedankte haar.
Toen ik de bank verliet, voelde mijn map zwaarder dan toen ik ermee binnenkwam.
Niet vanwege de papieren.
Vanwege wat ze betekenden.
Ik reed naar huis zonder Daniel te bellen.