Skip to content DEEL 2 – Het geheim achter de lening
Ryan keek me aan alsof hij zorgvuldig moest kiezen welke woorden hij zou gebruiken. Achter ons klonk muziek uit de feestzaal, terwijl Sophie bij een tafel zat en met haar vingers over de rand van haar jurk streek. Ze keek naar de andere kinderen, die lachend met hun bloemenmandjes speelden.
Ik wilde naar haar toe gaan, maar Ryan hield me nog even tegen.
‘Het geld dat Marcus van Jenna heeft geleend, was bedoeld voor iemand die jullie allebei kennen,’ fluisterde hij.
‘Voor wie?’
Hij slikte.
‘Voor onze moeder.’
Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Jullie moeder? Maar die woont in haar eigen huis. Wat heeft zij met die lening te maken?’
Ryan keek naar de gesloten deur van de gang waar Marcus was verdwenen.
‘Ze heeft vorig jaar een grote financiële fout gemaakt. Ze heeft geld geïnvesteerd in een bedrijf dat failliet ging. Daarna probeerde ze haar verliezen te verbergen. Ze vertelde ons dat alles in orde was, maar ondertussen stapelden de schulden zich op.’
Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.
‘En Marcus heeft geld van Jenna geleend om die schulden te betalen?’
Ryan knikte.
‘Hij dacht dat hij het probleem kon oplossen voordat iemand erachter kwam. Hij wilde niet dat zijn moeder haar huis zou verliezen.’
Ik voelde medeleven opkomen, maar mijn verwarring was nog groter.
‘Waarom heeft hij dat dan voor mij verborgen gehouden? En wat heeft Sophie daarmee te maken?’
Ryan keek me recht aan.
‘Omdat onze moeder een voorwaarde stelde.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Welke voorwaarde?’
‘Ze wilde dat Marcus haar beloofde dat Sophie niet op de bruiloft zou verschijnen.’
Ik staarde hem aan.
‘Dat slaat nergens op.’
‘Ik weet het.’
‘Waarom zou jullie moeder zich bemoeien met de rol van een kind bij de bruiloft van haar eigen dochter?’
Ryan wreef vermoeid over zijn gezicht.
‘Onze moeder was ervan overtuigd dat Jenna haar familie voor schut zou zetten als ze de ceremonie niet precies volgens haar wensen organiseerde. Ze vond dat er al genoeg spanningen waren. Ze beweerde dat jij en Marcus te veel aandacht zouden trekken als Sophie een prominente rol kreeg.’
‘Aandacht trekken?’ herhaalde ik ongelovig. ‘Het is een kind van acht. Ze wilde alleen maar bloemen dragen.’
‘Dat heb ik ook gezegd.’
Ik keek naar Sophie. Ze had inmiddels haar handen in haar schoot gelegd. Haar gezichtje was stil geworden, op een manier die ik bij haar niet kende.
‘Dus Marcus heeft onze dochter opgeofferd om zijn moeder tevreden te houden?’
Ryan antwoordde niet meteen.
Zijn stilte was genoeg.
Ik liep naar Sophie en knielde voor haar neer.
‘Lieverd, wil je even met mama mee naar buiten?’
Ze knikte meteen.
Ik hielp haar overeind en nam haar hand. Voordat we de zaal verlieten, keek ik nog één keer naar Jenna. Ze stond naast haar verloofde, maar haar glimlach was verdwenen. Ze had ons gesprek duidelijk gezien.