De Inhoud Van Unit 214

Ik greep de deurpost vast om niet om te vallen.

De opslagruimte was niet gevuld met oude meubels.

Ook niet met dozen vol vergeten spullen.

Nee.

De ruimte stond van vloer tot plafond vol met identieke kartonnen dozen.

Netjes gestapeld.

Geordend.

Gelabeld.

En op elke doos stond hetzelfde.

Een datum.

Soms een maand.

Soms een volledig jaar.

Alsof iemand een compleet leven had gearchiveerd.

Mijn hart bonsde in mijn borst.

Voorzichtig stapte ik naar binnen.

De ruimte rook schoon.

Niet muf zoals je zou verwachten van een opslagruimte die jarenlang nauwelijks geopend werd.

Iemand kwam hier regelmatig.

Heel regelmatig.

Ik pakte een doos van een plank.

Op het etiket stond:

“2012 – Belangrijk.”

Met trillende handen opende ik de doos.

Binnenin lagen tientallen mappen.

Fotoalbums.

Brieven.

Notitieboeken.

En bovenop lag een foto van mij.

Ik was jonger.

Misschien begin dertig.

Ik lachte naar iemand buiten beeld.

Mijn adem stokte.

Ik herinnerde me die dag.

Het was tijdens een picknick kort nadat Daniel en ik getrouwd waren.

Maar ik wist niet eens dat deze foto bestond.

Ik bladerde verder.

Nog meer foto’s.

Honderden.

Misschien duizenden.

Niet alleen van mij.

Van ons.

Van onze kinderen.

Van verjaardagen.

Schoolvoorstellingen.

Familievakanties.

Gewone zondagmiddagen.

Zelfs kleine momenten die ik allang vergeten was.

Een traan liep over mijn wang.

Lees verder op de volgende pagina