Skip to content Gabriel bleef roerloos staan.
Zijn ogen gingen van mij naar onze gast en weer terug.
“Wat doet hij hier?” herhaalde hij.
Ik sloot rustig de voordeur.
“Kom binnen, Robert.”
Robert knikte vriendelijk en hing zijn jas op.
Hij was begin zestig, altijd netjes gekleed en straalde een rustige zelfverzekerdheid uit.
Gabriel kende hem maar al te goed.
Sterker nog, hij had hem al jaren niet meer gezien.
Maar hij wist precies wie hij was.
Robert Kane.
De advocaat die de aankoop van ons huis had begeleid.
Dezelfde advocaat die alle eigendomsdocumenten had opgesteld.
Dezelfde advocaat die precies wist wie wat had betaald.
En vooral: wie juridisch eigenaar was.
Gabriel keek zichtbaar ongemakkelijk.