Skip to content Het geluid van het kapotte hangslot galmde nog na in de keuken.
Lorraine stond verstijfd naast het aanrecht.
Trevor hield zijn telefoon nog steeds omhoog.
Daniel keek alsof hij het liefst door de vloer zou verdwijnen.
Maar geen van hen begreep waarom ik plotseling zo kalm was geworden.
Ze dachten dat het om de koelkast ging.
Dat was het niet.
De koelkast was slechts het laatste duwtje.
De melding over de lening van 48.000 dollar was het echte probleem.
Ik pakte mijn tas van de keukentafel.
“Waar ga je heen?” vroeg Daniel.
“Mijn advocaat bellen.”
Trevor schoot in de lach.
“Voor een koelkast?”
Ik keek hem aan.
“Nee.”
Zijn glimlach verdween langzaam.
“Voor identiteitsfraude.”
Plotseling werd het stil.
Lorraine fronste.
“Waar heb je het over?”
Ik antwoordde niet.
Ik liep naar mijn werkkamer.
Of beter gezegd: de kamer die ooit mijn werkkamer was geweest.
De bureaustoel was verdwenen.
Mijn archiefkast stond open.
Mijn boeken lagen in dozen.
Op het bureau stonden spelcomputers, energiedrankjes en kabels.
Trevor had zich hier volledig geïnstalleerd.
Maar één ding was me direct opgevallen.
Mijn oude documentenlade stond niet helemaal dicht.
Ik opende haar.
De map met financiële documenten lag scheef.
Niet leeg.
Niet verdwenen.
Maar duidelijk doorzocht.
Mijn maag trok samen.
Voorzichtig haalde ik de inhoud eruit.