Ik drukte op verzenden en bleef naar het scherm staren.

DAT IS ZE.

Twee woorden.

Meer had ik niet meer over.

De afgelopen uren had ik gesmeekt, gebeld, uitgelegd, gehuild en geprobeerd logisch te redeneren. Nu voelde ik me leeg.

Naast mij piepte een monitor in een regelmatig ritme.

Aan de andere kant van het glas lag Lily.

Onze dochter.

Zeven jaar oud.

Veel te klein voor alle apparatuur die haar omringde.

Ik keek naar haar bleke gezichtje en probeerde me haar lach te herinneren van slechts drie dagen geleden, toen ze me had gevraagd of we in de herfst weer naar het pompoenfestival zouden gaan.

Toen leek alles nog normaal.

Nu voelde niets meer normaal.

Vijf minuten gingen voorbij.

Tien.

Vijftien.

Geen antwoord.

Geen telefoontje.

Geen bericht.

Niets.

Om zes uur kwam dr. Patel opnieuw naar mij toe.

Hij ging naast me zitten.

“Hoe gaat het met u?”

Ik lachte schor.

“Dat is waarschijnlijk niet de belangrijkste vraag op dit moment.”

Zijn blik werd zachter.

“Toch stel ik hem.”

Ik keek naar mijn handen.

“Ik ben bang.”

Dat was uiteindelijk de waarheid.

Niet boos.

Niet verdrietig.

Bang.

Bang om mijn dochter te verliezen.

Bang voor een toekomst zonder haar.

Bang voor de stilte die zou achterblijven.

Dr. Patel legde kort een hand op mijn schouder.

“Ze vecht hard.”

Ik knikte.

Dat deed Lily altijd.

Zelfs als kleuter was ze koppig geweest.

Als ze viel, stond ze weer op.

Als iets moeilijk was, probeerde ze het opnieuw.

Lees verder op de volgende pagina