Skip to content Deel 2 – De Handtekening Die Nooit Bestond
Alison keek nog één keer naar de foto op haar telefoon.
Daar lagen haar documenten.
Haar paspoort.
De geboorteakte van Abigail.
De eigendomsakte van haar appartement.
En daaronder een koopovereenkomst met haar naam.
Maar zonder haar toestemming.
Ze voelde een koude rilling over haar rug lopen.
“Ik ga niet terug,” zei ze.
Christopher knikte.
“Dat is verstandig.”
Abigail zat tussen haar moeder en haar vader in. Voor het eerst sinds de busrit leek haar gezicht iets minder gespannen.
Catherine kwam even later aanrijden en sloot haar kleindochter meteen in haar armen.
“Je hebt het goed gedaan,” fluisterde ze tegen Abigail. “Je hebt je moeder verteld wat je hebt gehoord.”
Abigail knikte.
“Ik wist dat mama me zou geloven.”
Die woorden raakten Alison diep.
Ze had haar dochter geloofd.
Maar ze besefte ook dat ze de afgelopen maanden zelf steeds meer signalen had genegeerd.
Gregory die vroeg hoeveel het appartement waard was.
Gregory die wilde weten waar haar documenten lagen.
Gregory die steeds zei dat het “handiger” zou zijn als bepaalde zaken op zijn naam kwamen te staan.
Ze had het allemaal afgedaan als toekomstplannen.
Nu begreep ze dat hij iets heel anders had gepland.
Christopher keek naar de koopovereenkomst.
“Heb jij dit ooit gezien?”
“Nee.”
“Heb je ooit iets getekend over de verkoop van je appartement?”
“Absoluut niet.”
Christopher maakte een foto van ieder document.
“Dan moeten we niets aanraken totdat een advocaat het heeft bekeken.”
Alison knikte.
Ze belde haar juridische adviseur, die haar dringend vroeg om niet terug te keren naar het appartement.