Skip to content Hannah bleef een paar seconden stil staan.
De kinderen waren bezig met hun eten en hadden nauwelijks door dat de sfeer aan tafel volledig was veranderd.
Ik voelde een ongemakkelijke spanning in mijn borst.
“Wil je het echt weten?” vroeg ze opnieuw.
“Ja,” antwoordde ik.
Ze knikte langzaam.
“Vanmorgen heb ik een baan geaccepteerd.”
Mijn vork bleef halverwege hangen.
“Wat?”
“Ik heb een baan geaccepteerd.”
Ik keek haar aan alsof ik haar verkeerd had verstaan.
“Een baan?”
“Ja.”
“Wanneer heb je gesolliciteerd?”
“De afgelopen twee maanden.”
Mijn maag draaide om.
“Twee maanden?”
Ze knikte.
“Tijdens dutjes. ‘s Avonds als jij achter je laptop zat. Soms vroeg in de ochtend.”
Ik wist even niet wat ik moest zeggen.
Het voelde alsof ik een belangrijk hoofdstuk van haar leven had gemist.
“Waarom heb je niets gezegd?”
Ze keek me rustig aan.
“Omdat ik eerst zeker wilde weten dat ik aangenomen werd.”
De kinderen begonnen ondertussen over een schoolproject te praten.
Hun stemmen klonken vreemd ver weg.
Ik hoorde alleen Hannah.
“Wat voor baan?”
“Projectcoördinator bij een non-profitorganisatie.”
“Fulltime?”
“Vier dagen per week.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wanneer zou dit beginnen?”
“Volgende maand.”
Ik leunde achterover.
Plotseling voelde het alsof de grond onder mijn stoel verschoof.
Niet omdat ze ging werken.
Maar omdat ik ineens begon te beseffen wat dat zou betekenen.
School brengen.
School ophalen.
Doktersafspraken.
Boodschappen.
Was.
Avondeten.
Kinderopvang.
Alles wat automatisch geregeld leek te worden.
Wie ging dat doen?
Ik opende mijn mond.
Sloot hem weer.
Hannah zag het gebeuren.
“Precies.”
“Wat bedoel je?”
“Je begint nu pas na te denken over alles wat er dagelijks gebeurt.”
Dat kwam harder aan dan ik wilde toegeven.
Ik keek naar mijn bord.
Voor het eerst die avond had ik geen honger meer.
“Ik zei toch niet dat je niets deed?”