DEEL 2 – De bruid die de oplichter te slim af was

Ik verliet het gemeentelijk bureau met een hoofd vol gedachten en een plan dat steeds duidelijker werd.

De rechercheur, inspecteur Miller, had me gewaarschuwd dat Raymond Drake gevaarlijk kon zijn. Niet omdat hij bekendstond om fysiek geweld, maar omdat hij jarenlang vertrouwen had opgebouwd om vervolgens de financiële levens van zijn slachtoffers te verwoesten.

‘We hebben vooral documenten nodig die aantonen dat hij bewust fraude pleegt,’ had Miller gezegd. ‘Vervalste handtekeningen, correspondentie over de eigendommen, banktransacties en bewijs dat hij van plan was uw bezittingen zonder geldige toestemming over te nemen.’

Ik knikte.

‘Dan zoeken we naar wat hij al heeft klaargelegd.’

Mijn werk als forensisch accountant bij een federale onderzoeksdienst had me geleerd dat fraude zelden in één document te vinden was. De waarheid zat meestal verborgen tussen ogenschijnlijk onschuldige transacties, tegenstrijdige verklaringen en papieren die niemand zorgvuldig genoeg had gelezen.

Toen ik terugkeerde naar het hotel, stonden Raymond en Belinda bij het raam van onze suite.

‘Daar ben je eindelijk!’ riep Belinda. ‘We wilden net gaan lunchen.’

Raymond glimlachte en kwam naar me toe.

‘Alles goed, lieverd?’

Hij kuste mijn wang alsof hij de meest zorgzame echtgenoot ter wereld was.

Ik glimlachte terug.

‘Er was een probleem met mijn huwelijksregistratie. Het is inmiddels geregeld.’

Zijn glimlach bleef staan, maar zijn ogen veranderden.

‘Wat voor probleem?’

‘Een administratieve vergissing. Ze moesten enkele gegevens controleren.’

Belinda keek hem snel aan.

Het was maar een fractie van een seconde, maar ik zag het.

Ze waren bang.

‘Dat soort fouten komt vaker voor,’ zei Raymond uiteindelijk. ‘Je moet je daar niet druk om maken.’

‘Dat doe ik ook niet.’

Ik liep naar de koffer en haalde mijn strandtas eruit.

‘Zullen we gaan lunchen?’

Raymond ontspande zichtbaar.

Hij dacht dat ik niets wist.

Lees verder op de volgende pagina