Skip to content Om 9.03 uur ging de voordeur open.
Cole kwam binnen met drie mannen in formele kleding.
Op het moment dat ik hem zag, herkende ik hem.
Niet van een foto.
Niet van Tessa’s verhalen.
Maar van een nacht die ik al drie jaar probeerde te vergeten.
Mijn vingers sloten zich steviger om het glas limonade.
Cole bleef midden in de hal staan.
Zijn blik ging over de gasten.
Toen vond hij mij.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
Hij zei niets.
Ik zag alleen hoe zijn ogen zich vernauwden, alsof hij probeerde te controleren of wat hij zag werkelijk bestond.
Een van de mannen naast hem volgde zijn blik.
“Wat is er?” vroeg hij zacht.
Cole antwoordde niet.
Hij liep langzaam mijn richting uit.
Tessa verscheen achter hem met een stralende glimlach.
“Daar ben je!”
Ze pakte zijn arm.
“Kom, ik wil je aan iedereen voorstellen.”
Cole bleef staan.
“Elise?”
Mijn naam klonk vreemd in zijn stem.
De gesprekken in de gang verstomden.
Tessa keek verbaasd.
“Jullie kennen elkaar?”
Ik keek Cole aan.
“Ja.”
Eén woord.
Meer niet.