De vrouw aan de telefoon noteerde mijn antwoord.

“Met z’n tweeën,” herhaalde ze.

“Precies.”

“Dan pas ik de reservering aan naar de week erna. U ontvangt zo meteen een bevestiging per e-mail.”

“Bedankt.”

Ik verbrak de verbinding.

Leah keek me aan.

“Heb je het echt gedaan?”

Ik knikte.

“Ja.”

“En je familie?”

“Die hebben een probleem.”

Ze glimlachte flauwtjes.

“Caleb…”

“Nee, Leah. Luister even.”

Ik schoof mijn stoel dichter naar haar toe.

“Jij bent niet het probleem. De manier waarop ze je behandelen is het probleem.”

Ze keek naar haar handen.

“Maar ik wil niet dat jij ruzie krijgt met je moeder.”

“Dit gaat niet over ruzie.”

Ik pakte haar hand.

“Dit gaat over grenzen.”

Voor het eerst die ochtend zag ik haar gezicht ontspannen.

Mijn telefoon begon opnieuw te trillen.

Mijn moeder.

Ik liet hem gaan.

Daarna Paige.

Toen Jordan.

Toen opnieuw mijn moeder.

Uiteindelijk verscheen er een bericht van Paige.

“Caleb, dit is kinderachtig. We hebben maanden naar deze vakantie uitgekeken.”

Ik typte:

Lees verder op de volgende pagina