Skip to content “Wie moet me dan helpen?” vroeg Tamara Petrovna opnieuw. “Je bent jong. Je hebt twee prima handen en benen. Denk je dat ik alles alleen kan doen?”
Marina keek naar de map die op tafel lag.
Daarin zaten de foto’s van haar blauwe plekken, de documenten van de auto, de oude bankafschriften en de berichten waarin Oleg zelf had bevestigd dat zijn ouders volledig waren terugbetaald.
Ze haalde rustig adem.
“Dat is niet mijn verantwoordelijkheid.”
Aan de andere kant van de lijn viel een stilte.
“Wat zei je?”
“Dat ik niet kom.”
“Marina, je gedraagt je belachelijk. Oleg heeft me verteld wat er gisteren is gebeurd.”
Marina voelde haar hart sneller slaan.
“Wat heeft hij je verteld?”
“Dat jullie ruzie hadden. Dat jij hysterisch werd. Dat hij alleen maar probeerde de situatie onder controle te krijgen.”
Marina sloot haar ogen.
Natuurlijk.
Hij had zelfs dat verdraaid.
“En heeft hij je verteld dat hij me bij mijn arm heeft gegrepen en me heeft geduwd?”
Tamara Petrovna zweeg.
“Dat dacht ik al.”
“Misschien heb je hem zo ver gedreven,” zei haar schoonmoeder uiteindelijk. “Oleg is geen slechte man.”
Marina voelde iets in haar breken.
Niet van verdriet.
Van helderheid.
“Dat heb ik vaak genoeg tegen mezelf gezegd.”
“Wat bedoel je daarmee?”
“Dat hij eigenlijk een goede man was. Dat hij alleen moe was. Dat hij onder druk stond. Dat hij door mij werd uitgedaagd. Dat ik geduld moest hebben.”
Haar stem bleef rustig.
“Maar gisteren zag ik iets wat ik niet langer kan negeren.”
“Wat dan?”
“Dat ik al die tijd excuses voor hem heb gezocht die hij zelf niet eens probeert te verdienen.”