Skip to content Ik zette mijn glas water neer en voelde mijn hartslag eindelijk vertragen.
Niet omdat ik minder boos was.
Maar omdat ik wist dat ik niets meer hoefde te bewijzen.
Brenda keek me onderzoekend aan.
“Wat bedoel je met gevolgen?” vroeg ze.
Ik glimlachte rustig. “Dat zul je snel genoeg merken.”
Connor grinnikte.
“Kom op, Jessica. Je doet weer dramatisch.”
Ik keek hem aan. “Nee, Connor. Voor het eerst doe ik helemaal niet dramatisch.”
Aan het einde van de tafel schoof een van zijn zakenrelaties ongemakkelijk heen en weer. Hij had blijkbaar genoeg van de sfeer, want hij keek naar zijn horloge.
Brenda klapte in haar handen.
“Goed, genoeg van deze onzin. We zijn hier voor mijn verjaardag.”
Ze gaf de ober een teken.
Even later werden de hoofdgerechten opgediend. Niemand praatte nog zo luid als daarvoor. De vernedering van enkele minuten eerder hing nog steeds boven de tafel.
Ik at rustig.
Toen ging de deur van de privéruimte open.
Twee mensen in nette kleding kwamen binnen.
Daarachter stond een rechercheur die ik die middag al telefonisch had gesproken.
Het gesprek aan tafel viel onmiddellijk stil.