Skip to content DEEL 2
Drie dagen later werd Victor ontslagen uit het ziekenhuis.
Zijn herstel verliep beter dan de artsen hadden verwacht. De nieuwe nier functioneerde uitstekend en de verpleegkundigen noemden het een van de meest succesvolle transplantaties van het jaar.
Victor glimlachte telkens wanneer iemand hem feliciteerde.
Hij sprak over nieuwe plannen.
Nieuwe reizen.
Een nieuwe toekomst.
Maar geen enkele keer vroeg hij zich af waarom Sarah hem sinds haar vertrek niet had gebeld.
Volgens hem zou ze vanzelf terugkomen.
Dat deed ze immers altijd.
Tweeëntwintig jaar lang was Sarah degene geweest die problemen oploste, compromissen sloot en bleef wanneer anderen zouden zijn weggegaan.
Victor was er zo aan gewend geraakt dat hij haar aanwezigheid als vanzelfsprekend beschouwde.
Toen hij uiteindelijk in een taxi naar Brookline reed, stuurde hij Rita een bericht.
“Nog een uur. Daarna begint ons nieuwe leven.”
Vrijwel direct verscheen haar antwoord.
“Ik kan niet wachten.”