Skip to content Marcus bleef een seconde bewegingloos in de deuropening staan.
De kamer verstijfde.
Niemand zei iets.
Niemand bewoog.
De sporttas gleed uit zijn hand en viel met een doffe klap op de vloer.
Zijn blik gleed eerst naar mij.
Naar mijn rode wang.
Naar de telefoon die uit Monica’s achterzak stak.
Naar de lege envelop op tafel.
En uiteindelijk naar zijn moeder.
“Wat gebeurt hier?” vroeg hij.
Zijn stem was laag.
Rustig.
Veel te rustig.
Ik kende Marcus goed genoeg om te weten dat die kalmte gevaarlijk was.
Sandra slikte.
“Marcus, schat, we kunnen dit uitleggen.”
“Dan stel ik de vraag opnieuw.”
Zijn ogen verlieten haar niet.
“Wat gebeurt hier?”
Monica probeerde te glimlachen.
“Het is gewoon een misverstand.”
Marcus draaide zijn hoofd naar haar.
“Waarom heb jij de telefoon van mijn vrouw?”
Monica aarzelde.
Dat was alles wat hij nodig had.
Hij liep naar haar toe en stak zijn hand uit.
“Nu.”
Zonder discussie gaf ze de telefoon terug.
Marcus stopte hem onmiddellijk in mijn handen.
Pas daarna keek hij weer naar de anderen.
“En het geld?”
Niemand antwoordde.
Brett keek naar de vloer.
“Ik vroeg iets.”
De stilte werd ongemakkelijk.
Uiteindelijk wees ik naar Bretts jaszak.
Marcus keek hem aan.
Lang.
Heel lang.