Skip to content Vivian Whitaker glimlachte gespannen terwijl ze haar creditcard over de marmeren balie schoof.
“Hier,” zei ze luchtig. “Regel het maar.”
De receptioniste nam de kaart aan en voerde het bedrag in.
Een paar seconden later verscheen er een foutmelding op zijn scherm.
Hij probeerde het opnieuw.
Weer hetzelfde.
Vivians glimlach begon te wankelen.
“Nog eens proberen.”
De receptioniste knikte beleefd.
Derde poging.
Geweigerd.
Brooke voelde haar maag samenknijpen.
“Mam?”
Vivian trok snel een tweede kaart uit haar portemonnee.
Die werd eveneens geweigerd.
Voor het eerst die dag voelde ze echte paniek.
Ondertussen reed Allison langs de kustweg richting Seacliff Villas, een exclusief domein op slechts tien minuten van het resort.
Ze keek uit het autoraam naar de oceaan en glimlachte.
Niet uit wraak.
Maar uit opluchting.
Drie jaar lang had ze geprobeerd aardig te zijn.
Drie jaar lang had ze geprobeerd deel uit te maken van een familie die haar nooit echt had geaccepteerd.
Nu was ze eindelijk klaar met bewijzen dat ze erbij hoorde.
Toen haar telefoon ging, zag ze de naam van haar man verschijnen.
Ethan.
“Hey,” zei ze.
“Waar ben je?”
Zijn stem klonk bezorgd.
“Niet meer in het resort.”
“Ik had al zo’n vermoeden.”
Allison lachte zacht.