Skip to content Marcus zette het beeld stil.
Op het scherm was mevrouw Carter te zien terwijl ze haar handtas pakte. Ze keek eerst naar de deur, daarna naar haar man.
Toen bukte ze zich.
Ze haalde iets kleins uit haar tas en schoof het achter een sierkussen van de fauteuil.
Rachel voelde haar maag samentrekken.
“Ze wist dat er een camera hing,” zei ze.
Marcus knikte langzaam.
“Dat dacht ik ook.”
“Maar waarom zou iemand zoiets doen?”
“Dat is precies wat ik niet begrijp.”
Hij spoelde verder.
Een paar seconden later verlieten de Carters de kamer.
Rachel wees naar het scherm.
“Stop.”
Marcus pauzeerde opnieuw.
“Zoom daar eens op in.”
Op de opname was de vrouw duidelijk zichtbaar. Ze had zich nog één keer omgedraaid voordat ze de kamer verliet. Haar blik was gericht op de camera.
Niet lang.
Maar lang genoeg.
Rachel kreeg kippenvel.
“Ze wist dat iemand deze beelden later zou bekijken.”
Marcus keek haar aan.
“Precies.”
“En ze wilde dat ze haar zouden zien.”
“Of jou.”
Rachel zweeg.
Marcus ging naar de kamer en haalde toestemming bij de manager om de fauteuil te controleren. Even later stond hij met een klein zwart doosje in zijn hand.
“Dit lag achter het kussen.”
Rachel keek ernaar.
“Maak het niet open.”