Skip to content “Edelachtbare, voordat de rechtbank verdergaat, wil ik graag een aantal documenten aan het dossier toevoegen.”
Julian draaide zich onmiddellijk om.
“Welke documenten?”
Elena keek hem rustig aan.
“Documenten die rechtstreeks betrekking hebben op de eigendom van de woning, de aandelen van Lewis Construction Solutions en de financiële afspraken tussen de partijen.”
Julian fronste.
“Daar is niets bijzonders aan.”
Elena legde een map op tafel.
“Dat zullen we zo zien.”
De rechter nam de eerste pagina.
Zijn ogen gingen langzaam over de tekst.
Toen keek hij naar Julian.
“Deze woning is drie jaar vóór uw huwelijk gekocht.”
Julian zweeg.
“Door mijn cliënt,” vervolgde Elena.
Julian schudde zijn hoofd.
“Maar we hebben samen de hypotheek—”
“Een deel van de maandelijkse lasten,” onderbrak Elena. “Niet de oorspronkelijke aankoop en niet de volledige financiering.”
De rechter pakte het volgende document.
“En hier staat dat de hypotheek vijf maanden voor het huwelijk volledig is afgelost.”
Julian keek naar mij.
Voor het eerst zag ik onzekerheid in zijn ogen.
Ik zei niets.
Mijn moeder schoof ongemakkelijk op haar stoel.
Mijn vader keek strak naar de tafel.
Rosalind zat achter Julian.
Haar gezicht was bleek geworden.
De rechter ging verder.
“Dan komen we bij het bedrijf.”
Elena legde een tweede map neer.
“Lewis Construction Solutions werd opgericht door mevrouw Carter. Haar vader had destijds financiële problemen en heeft bepaalde activa overgedragen aan zijn dochter. De overdracht vond plaats vóór haar huwelijk met de heer Mercer.”
Julian sprong bijna overeind.
“Dat is niet wat we hebben afgesproken!”
De rechter keek hem streng aan.
“Ga zitten, meneer Mercer.”
Julian ging zitten.
Elena bleef kalm.
“Bovendien bevat het dossier de oorspronkelijke aandeelhoudersovereenkomst.”
Ze schoof het document naar voren.
“Daarin staat dat de aandelen persoonlijk eigendom van mevrouw Carter blijven, tenzij ze deze vrijwillig overdraagt.”
Julian keek naar zijn advocaat.
Zijn advocaat bladerde haastig door zijn eigen dossier.
“Edelachtbare, wij verzoeken om tijd om dit te bestuderen.”
De rechter knikte.
“Dat verzoek kan ik overwegen.”
Ik keek even naar de klok.
Toen wist ik dat het belangrijkste gedeelte nog moest komen.
Elena stond opnieuw op.
“Er is nog één onderwerp.”
Ze haalde een kleinere envelop uit haar tas.
“De heer Mercer beweert dat mevrouw Carter hem gedurende veertien maanden financieel heeft benadeeld en dat hij daarom recht heeft op een groter deel van de gezamenlijke bezittingen.”
Julian knikte.
“Dat klopt.”
Elena keek naar hem.
“Dan moet hij misschien uitleggen waarom er gedurende diezelfde veertien maanden aanzienlijke betalingen zijn gedaan vanaf een zakelijke rekening naar een privérekening die op naam staat van Rosalind Carter.”
De zaal werd doodstil.
Mijn moeder sloeg een hand voor haar mond.
Mijn vader keek onmiddellijk naar Rosalind.
Rosalind verstijfde.
Julian zei niets.
De rechter keek naar de documenten.
“Wat voor betalingen?”
“Hotels. Reizen. Restaurants. Verschillende persoonlijke aankopen. En maandelijkse overschrijvingen.”
De rechter keek op.
“En wie is Rosalind Carter?”
Elena antwoordde rustig.
“De jongere zus van mijn cliënt.”
Een lange stilte volgde.
Mijn moeder fluisterde:
“Eve…”
Ik draaide mijn hoofd niet.
De rechter keek naar Julian.
“Wilt u daarop reageren?”
Julian slikte.
“Het waren zakelijke kosten.”
Elena pakte een document.
“Dan is het opmerkelijk dat meerdere van deze transacties samenvallen met hotelverblijven die uitsluitend op naam van de heer Mercer en mevrouw Rosalind Carter zijn geregistreerd.”
Rosalind begon te huilen.
“Julian zei dat het niet belangrijk was.”
Iedereen keek naar haar.
Julian draaide zich langzaam om.