Skip to content De volgende ochtend werd Rachel wakker voordat haar wekker ging.
Ze had nauwelijks geslapen.
Niet omdat ze Ethan miste.
Maar omdat haar hoofd eindelijk vrij was van de constante druk waaronder ze jarenlang had geleefd.
Om 06.18 uur stond ze voor het raam van haar hotelkamer met een kop koffie in haar hand toen haar telefoon begon te trillen.
Maya.
Rachel nam op.
“Je bent wakker.”
“Ik slaap al jaren slecht,” antwoordde Rachel. “Eén nacht meer of minder maakt weinig verschil.”
Maya zweeg even.
“Heb je mijn aanbod serieus overwogen?”
Rachel keek naar de skyline van Chicago.
“Ja.”
“Dan moet je weten dat ik gisteren iets heb ontdekt.”
Rachel zette haar kopje neer.
“Wat?”
“Mijn investeerders willen niet alleen een architectenbureau oprichten. Ze willen een volledig ontwikkelingsbedrijf beginnen. En ze willen jou als medeoprichter.”
Rachel lachte zacht.
“Dat klinkt alsof je mijn leven probeert over te nemen.”
“Nee. Ik probeer je een leven terug te geven.”
Die zin bleef hangen.
Twee uur later zat Rachel in een vliegtuig naar Seattle.
Ze vertelde niemand bij Caldwell Urban waar ze naartoe ging.
Dat hoefde ook niet meer.
Haar ontslag was officieel.
Haar aandelen waren nog steeds van haar.