“Hoe durf je?!”

Haar stem klonk door bijna het hele vliegtuig.

Passagiers draaiden zich om.

Zelfs Emma keek even op van het kleurboek dat ze op haar schoot had liggen.

De vrouw op stoel 7A hield de doos voor zich alsof er iets verschrikkelijks in zat.

De stewardess bleef echter opvallend rustig.

“Is er een probleem, mevrouw?” vroeg ze vriendelijk.

De vrouw keek haar ongelovig aan.

“Een probleem? Dit moet een grap zijn!”

Ik kon vanuit onze rij niet precies zien wat er in de doos zat.

Nieuwsgierige passagiers stonden bijna op om een kijkje te nemen.

De stewardess glimlachte beleefd.

“Misschien wilt u eerst de kaart lezen die erbij zit.”

De vrouw pakte de kaart uit de doos en begon hardop te lezen.

Na de eerste paar regels werd haar gezicht vuurrood.

Ze stopte abrupt.

“Nee. Absoluut niet.”

Een oudere man twee rijen verderop kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

“Wat staat er dan?” vroeg hij.

De vrouw antwoordde niet.

De stewardess keek haar vriendelijk aan.

“Als u dat liever niet doet, kan ik het uitleggen.”

De vrouw sloeg haar armen over elkaar.

“Ga uw gang.”

De stewardess knikte.

“Onze gezagvoerder hoorde vóór vertrek dat er een probleem was ontstaan met de stoeltoewijzing.”

Verschillende passagiers begonnen aandachtig te luisteren.

“Toen hij hoorde dat een jong meisje haar gereserveerde raamplaats niet kon gebruiken, wilde hij graag iets doen om de vlucht voor haar prettiger te maken.”

De vrouw kneep haar ogen samen.

“En?”

De stewardess wees naar de doos.

Lees verder op de volgende pagina