Skip to content “Oh, je had de blik op Glenns gezicht moeten zien.”
Hij glimlachte nog steeds, maar ik zag iets in zijn ogen veranderen.
Waarschijnlijk verwachtte hij dat ik iets romantisch zou zeggen. Misschien dat we moesten trouwen aan het meer, of dat ik een bepaalde datum in gedachten had.
In plaats daarvan legde ik mijn servet neer en keek hem recht aan.
“Voor we trouwen, wil ik een samenlevingscontract en een huwelijkscontract laten opstellen.”
Zijn glimlach verstijfde.
“Een huwelijkscontract?”
“Ja.”
Ik nam een slok water.
“Daarin komt te staan dat alles wat we vóór het huwelijk bezitten van onszelf blijft. Mijn huis aan het meer blijft van mij. Jouw bezittingen blijven van jou. Geen uitzonderingen.”
Een paar seconden zei hij niets.
Toen lachte hij geforceerd.
“Dat is toch niet nodig?”
“Waarom niet?”
“Nou…” Hij schraapte zijn keel. “Als je gaat trouwen, deel je toch alles met elkaar?”
Ik keek hem vriendelijk aan.
“Precies. Daarom wil ik dat alles duidelijk op papier staat.”
Hij probeerde zijn teleurstelling te verbergen.
Maar ik kende Glenn al elf jaar.
Ik zag het onmiddellijk.
“Als dit voor jou belangrijk is,” zei hij uiteindelijk, “dan doen we dat.”
“Mooi.”
Ik glimlachte.
“Dan kunnen we beginnen met plannen.”
De weken daarna speelde Glenn de rol van toegewijde verloofde.
Hij kocht bloemen.
Hij stuurde lieve berichten.
Hij vertelde iedereen hoe gelukkig hij was.
Zijn vrienden feliciteerden hem.
Mijn collega’s waren enthousiast.
Zelfs mijn moeder leek opgelucht.
“Zie je wel?” zei ze. “Misschien had hij gewoon tijd nodig.”
Ik glimlachte alleen.
Als zij eens wist wat ik wist.
Ondertussen begon ik mijn eigen voorbereidingen.
Niet voor de bruiloft.
Voor de waarheid.
Ik wilde niet alleen vertrekken.
Ik wilde dat Glenn begreep waarom.
Ik verzamelde maandenlang bewijs.
Niet op een dramatische of wraakzuchtige manier.
Gewoon rustig.
Ik bewaarde berichten.
Notities.