Skip to content Ik maakte mijn man, Daniel, onmiddellijk wakker.
Binnen enkele seconden zat hij rechtop in bed, nog half versuft van de slaap.
“Wat is er gebeurd?”
“Ben heeft iets verteld over je moeder.”
Zijn gezicht verstarde meteen.
Samen gingen we naar de babykamer. Ben zat nog steeds op de vloer, met rode ogen van het huilen. Ik ging naast hem zitten terwijl Daniel op een stoel plaatsnam.
“Je bent niet in de problemen,” zei hij zacht. “We willen alleen begrijpen wat er gebeurd is.”
Ben veegde over zijn gezicht.
“Ik wilde niemand verdrietig maken.”
“Dat doe je niet,” antwoordde ik.
Hij keek naar Brenda.
“Vorige week toen jij boodschappen deed en papa werkte, was ik beneden aan het tekenen.”
Ik luisterde aandachtig.