Skip to content De volgende ochtend zat ik om vijf voor tien in het kantoor van Martin Shaw.
Ethan kwam samen met zijn moeder binnen.
Marjorie droeg een donkerblauw pak en een parelketting. Ethan had een map onder zijn arm alsof hij naar een zakelijke vergadering ging.
Ik had niets bij me behalve mijn handtas.
Martin stond op toen ik binnenkwam.
Zijn blik bleef een seconde langer op mij rusten dan normaal.
“Gecondoleerd, Lydia.”
“Dank u.”
Ethan legde zijn hand op mijn schouder.
“We proberen dit voor iedereen zo soepel mogelijk te laten verlopen.”
Martin keek naar zijn hand.
Toen naar mij.
“Dat zal waarschijnlijk lukken.”
We gingen zitten.
Op de tafel lag een gesloten map met het opschrift: George Bennett – laatste wilsbeschikking.
Marjorie schoof haar stoel dichter naar voren.
“Ik denk dat we allemaal opgelucht zullen zijn als we weten waar we aan toe zijn.”
Martin knikte.
“Dat zullen we.”
Hij opende de map.
“Voordat ik het testament voorlees, wil ik één ding duidelijk maken. Meneer Bennett heeft mij specifieke instructies gegeven over de volgorde waarin bepaalde documenten moesten worden besproken.”
Ethan fronste.
“Waarom?”
“Omdat hij dat zo heeft bepaald.”
Martin haalde vervolgens een oude mobiele telefoon uit zijn aktetas.
Mijn hart sloeg één keer hard.
Ik herkende hem onmiddellijk.
De telefoon van mijn vader.
Martin legde hem midden op tafel.
Marjorie keek ernaar.
“Wat is dat?”
“Een opname.”
Ethan trok zijn wenkbrauwen op.
“Van wie?”
“Van George Bennett.”
Er viel een stilte.
Martin drukte op een knop.
Eerst hoorden we alleen geruis.
Toen de stem van mijn vader.