Skip to content Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik keek van het scherm naar Daniel en weer terug.
Ons adres stond inderdaad rood omcirkeld op een kaart die ik nog nooit eerder had gezien.
Er stonden ook tientallen andere adressen op.
Sommige waren gemarkeerd met groene stippen.
Andere met gele.
En een paar, waaronder het onze, met rood.
“Wat is dit?” vroeg ik.
Daniel slikte.
“Dat probeerde ik vanmiddag ook uit te zoeken.”
Ik pakte zijn telefoon.
Bovenaan het scherm stond de naam van het bedrijf waar hij die ochtend was begonnen.
Maar het zag er niet uit als een normaal bedrijfsprogramma.
Het leek meer op een intern systeem.
“Leg uit,” zei ik.
Daniel ging zitten.
Hij zag eruit alsof hij in enkele uren tien jaar ouder was geworden.
“Toen ik aankwam, kreeg ik een tijdelijke toegangspas. Ze zeiden dat ik eerst een introductie moest volgen.”
Ik knikte.
Tot zover klonk alles normaal.
“Na de introductie vroeg mijn manager me om enkele bestanden naar een vergaderruimte te brengen.”
Hij haalde diep adem.
“Onderweg nam ik per ongeluk de verkeerde deur.”
“En?”
“Daarachter lag een ruimte vol schermen.”
Mijn maag trok samen.
“Wat voor schermen?”
“Kaarten. Adressen. Dossiers.”
Ik keek opnieuw naar de afbeelding.