Skip to content “Vertel uw man niet dat wij hebben gebeld.”
Ik zat nog steeds in mijn auto toen de stem aan de andere kant van de lijn zweeg.
“Waarom niet?” vroeg ik.
“Omdat we reden hebben om aan te nemen dat hij niet alleen vertrouwelijke informatie heeft gedeeld. We vermoeden dat hij betrokken is bij een belangenconflict rond het contract van veertig miljoen dollar.”
Ik keek door de voorruit naar de eerste grijze strepen van de ochtend.
“Wat moet ik doen?”
“Bewaar alles wat u hebt. Wij nemen contact op met uw advocaat. En verwijder niets.”
Ik sloot mijn ogen.
Voor het eerst sinds ik mijn slaapkamer was uitgelopen, voelde ik iets anders dan angst.
Controle.
“Begrepen.”
Ik verbrak de verbinding.
Om 07.12 uur belde mijn advocaat.
“Claire, waar ben je?”
“In mijn auto.”
“Blijf daar niet.”
Ze stuurde me naar een tijdelijk appartement dat ze voor me had geregeld. Daarna hielp ze me met het vastleggen van alles wat er was gebeurd: de medische foto’s, de röntgenfoto’s, de deurbelbeelden en de originele foto van de slaapkamer.
Ik vertelde haar ook over de blauwe map.
Ze werd stil.
“Heb je gezien wat erin stond?”
“Niet alles. Alleen enkele pagina’s.”
“Dat is genoeg. Raak die informatie niet verder aan. Laat Halcyon het onderzoeken.”
Ik knikte, hoewel ze me niet kon zien.
Die middag kreeg ik een e-mail.
Tijdelijke opschorting van Owen Mercer’s bevoegdheden.
Halcyon had zijn toegang tot interne systemen geblokkeerd.
Zijn zakelijke telefoon was gedeactiveerd.
Zijn toegangspas werkte niet meer.
Het onderzoek was begonnen.
Maar Owen wist nog van niets.