Skip to content De agent kwam zo snel de garage uit dat hij bijna zijn evenwicht verloor.
“Niemand komt naar binnen!” riep hij. “Blijf allemaal op afstand.”
Ik stond nog steeds op mijn veranda en begreep er niets van.
Linda stond enkele meters verderop met haar armen over elkaar.
“Wat is er?” vroeg ze.
De agent antwoordde niet meteen. Hij keek naar zijn collega en daarna opnieuw naar de garage.
“Bel de recherche,” zei hij.
Linda werd zichtbaar nerveus.
“Waarom bellen jullie de recherche? Dit is mijn huis!”
“Dat weten we,” antwoordde de agent rustig. “En daarom vragen we u om voorlopig niet naar binnen te gaan.”
“Maar wat hebben jullie gevonden?”
De agent keek haar aan.
“Dat bespreken we zodra we zeker weten wat we hier hebben.”
Ik keek naar het blauwe zeil.
Een paar minuten later arriveerde een rechercheur. Hij liep rechtstreeks naar de garage, terwijl een andere agent Linda bij haar auto hield.
Ik probeerde niet te luisteren, maar de voordeur van mijn huis stond open en ik kon flarden van het gesprek horen.
“Niet aanraken.”
“Maak foto’s.”
“Controleer het serienummer.”
Toen kwam de rechercheur naar buiten.
Hij keek naar mij.
“Mevrouw, kunt u even met mij praten?”
Ik liep naar hem toe.
“Wat ligt daar?”
“Een motorfiets.”
“Een motorfiets?”
“Ja. En volgens het eerste onderzoek staat die als gestolen geregistreerd.”
Ik keek naar Linda.
Ze was doodstil.