Skip to content “Wat voor hulp precies?”
Prokhor haalde diep adem.
“Ongeveer anderhalf miljoen roebel van ons. Misschien iets meer, afhankelijk van het huis.”
Angelina zei niets.
Ze keek naar haar man alsof ze hem voor het eerst zag.
“Van ons?”
“Ja.”
“En waar komt dat bedrag dan vandaan?”
Prokhor keek naar het tafelblad.
“Uit onze spaargelden.”
Angelina voelde haar maag samenknijpen.
Hun spaargeld stond op een gezamenlijke rekening, maar het grootste deel daarvan had zij jarenlang opgebouwd. Het was bedoeld voor toekomstige plannen: misschien een eigen studio, misschien een reis, misschien gewoon financiële zekerheid.
“Prokhor, we hebben nooit afgesproken dat we anderhalf miljoen aan je ouders zouden geven.”
“Ik weet het.”
“Heb jij ze iets beloofd?”
Hij antwoordde niet.
Dat was genoeg.
Angelina schoof haar stoel naar achteren.
“Heb jij ze iets beloofd?”
“Niet precies.”
“Wat betekent ‘niet precies’?”
Hij zuchtte.
“Mijn moeder vroeg hoeveel we gespaard hadden. Ik zei dat we ongeveer anderhalf miljoen hadden.”
Angelina staarde hem aan.
“Waarom zou je dat vertellen?”
“Omdat het mijn moeder is.”
“En nu weten ze precies hoeveel geld we hebben.”
“Angelina, doe niet zo moeilijk. Het gaat om mijn ouders.”
“En het is ons geld.”
Prokhor werd zichtbaar geïrriteerd.
“Je hebt het altijd over ‘jouw’ appartement en ‘jouw’ geld.”
“Omdat ik het appartement heb betaald.”
“Ik woon er ook.”
“Dat klopt. Maar wonen is iets anders dan eigenaar zijn.”
Hij stond op.
“Je maakt van alles een wedstrijd.”
Angelina antwoordde rustig:
“Nee. Ik probeer te begrijpen waarom mijn man zonder mij een financieel plan heeft gemaakt voor zijn ouders.”
Die middag belde Tatjana Vladimirovna.
Ze sprak alsof het gesprek al lang geleden was beslist.
“Lieve Angelina, we wilden je niet onder druk zetten. We hebben alleen met Prokhor besproken dat het logisch zou zijn als jullie ons helpen.”