De volgende ochtend stond ik om half negen in de woonkamer van het huis.

Niet omdat ik van plan was terug te gaan naar mijn oude leven.

Maar omdat Mara had gezegd dat ik niet hoefde weg te blijven uit een woning waarvan ik juridisch de eigenaar was.

Zij stond naast me met haar laptop en een stapel documenten.

Ik hield de blauwe map vast.

Om precies negen uur hoorde ik een auto de oprit oprijden.

Daniel stapte uit.

Vivian kwam achter hem aan.

Ze liep met de zelfverzekerde houding van iemand die dacht dat alles al beslist was.

Daniel opende de voordeur met zijn sleutel.

Hij verwachtte waarschijnlijk dat ik ergens bij een vriendin verbleef.

In plaats daarvan stond ik midden in de woonkamer.

Hij bleef staan.

Vivian liep bijna tegen hem aan.

“Claire?”

Ik zei niets.

Daniel keek naar Mara.

Toen naar de blauwe map.

Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.

“Wat doet zij hier?”

Mara antwoordde rustig.

“Ik ben de advocaat van Claire.”

Vivian rolde met haar ogen.

“Dit is een privéfamiliezaak.”

“Dat was het misschien gisteren,” zei Mara. “Vandaag gaat het ook over eigendom, financiën en juridische verplichtingen.”

Daniel keek naar mij.

“Je hebt een advocaat meegenomen?”

“Ja.”

“Waarom?”

Ik legde de blauwe map op tafel.

“Omdat jij me gisterochtend vertelde dat ik mijn eigen huis moest verlaten.”

Zijn mond ging open.

Toen sloot hij hem weer.

Vivian zette haar tas neer.

Lees verder op de volgende pagina