Skip to content De voetstappen kwamen steeds dichterbij.
Diane keek op van Mia’s tekening en zag een vrouw in de deuropening verschijnen. Ze droeg een jas over haar ziekenhuisuniform en had haar telefoon nog in haar hand.
“Is hier het meisje van Silverwood binnengebracht?” vroeg ze gehaast.
Diane knikte.
“Wie bent u?”
“Laura Bennett. Ik werk voor de kinderbescherming. De politie heeft me gevraagd naar het ziekenhuis te komen.”
Op dat moment veranderde Mia’s houding.
Ze stopte met schilderen.
Haar hand bleef boven het papier hangen.
“Is mama hier?” vroeg ze zacht.
Laura knielde op veilige afstand neer.
“Nee, Mia. Je moeder is hier niet.”
Het meisje keek naar Diane.
“Komt ze dan straks?”
Diane voelde een knoop in haar maag.
“Vandaag hoef je je nergens zorgen over te maken,” zei ze rustig. “Wij blijven bij je.”
Mia knikte, maar haar ogen bleven op de deur gericht.