Skip to content Ik keek naar de gebroken stukken op de vloer.
“Mijn vader heeft een bord naar me gegooid.”
Er viel een stilte.
“Ben je gewond?”
“Een snee aan mijn hand. Niet ernstig.”
“Heb je medische hulp nodig?”
“Waarschijnlijk een paar hechtingen niet, maar ik laat het controleren.”
“Goed. Bewaar de foto’s. Bewaar het bord. Raak niets aan voordat je foto’s hebt gemaakt.”
Ik keek naar de keuken.
“En de studio?”
“Verlaat die ruimte voorlopig niet zonder dat ik het weet.”
“Waarom?”
“Omdat ik je een paar dagen geleden vertelde dat ik iets vreemds had gevonden.”
Ik herinnerde het me.
Daniel had me verteld dat hij in openbare vastgoed- en gemeentelijke documenten een aantal aanvragen had gezien die betrekking hadden op mijn adres.
“Wat heb je gevonden?”
“Drie aanvragen.”
Mijn hart zakte.
“Op mijn naam?”
“Nee.”
“Op wiens naam?”
Hij noemde de naam.
Ik dacht eerst dat ik hem verkeerd had verstaan.
“Ethan?”
“Ja.”
Ik ging zitten.
“Dat kan niet.”
“Toch wel.”
Daniel vertelde dat iemand enkele weken eerder informatie had opgevraagd over mijn woning en vervolgens een aanvraag had ingediend voor een adreswijziging en een tijdelijke bewoning van een deel van het pand.
“Maar hij is geen eigenaar.”
“Dat klopt.”
“Hoe heeft hij dat kunnen aanvragen?”
“Dat is precies wat ik probeer uit te zoeken.”
Ik keek naar Ethan.
Hij stond vlak bij de voordeur en deed alsof hij niet luisterde.
Ik liep naar hem toe.
“Heb jij documenten ingediend over mijn huis?”
Hij draaide zich om.
“Waar heb je het over?”
“Een aanvraag voor bewoning.”
Zijn gezicht veranderde.
Heel even maar.
Maar ik zag het.
“Dat was alleen voor de zekerheid.”
“Voor de zekerheid?”
“Jullie zeiden toch altijd dat familie elkaar helpt?”
“Jij hebt een aanvraag ingediend om in mijn studio te wonen zonder mijn toestemming.”
Jessica keek naar haar man.
“Ethan?”
Hij haalde zijn schouders op.
“Ik dacht dat ze uiteindelijk wel zou toegeven.”
Mijn moeder kwam tussenbeide.
“Niemand probeert je huis af te pakken.”
Ik keek haar aan.
“Dan waarom hebben jullie al weken plannen gemaakt voor mijn studio?”
Niemand antwoordde.
Ik pakte mijn telefoon en liet de foto zien van het briefje dat ik twee weken eerder in mijn brievenbus had gevonden.
Garage opmeten voor wieg – 7×10 past.
Jessica keek ernaar.
“Dat was ik niet.”
“Ethan?”
Hij zweeg.
Dat was genoeg.
Die avond ging iedereen weg.
Niet omdat ze hun excuses hadden aangeboden.
Maar omdat ik ze had gevraagd mijn huis te verlaten.
Toen de deur dichtviel, bleef ik alleen achter.
Ik ruimde de stukken van het bord niet op.
Ik maakte eerst foto’s.
Van de muur.
Van de vloer.
Van mijn hand.
Van het bord.
Van de tafel.
Van alles.
Daarna ging ik naar de studio.
Mijn werktafel stond precies zoals ik hem die ochtend had achtergelaten.
Mijn tekentablet.
Mijn schetsboeken.
Mijn computer.
Mijn verf.
Mijn archiefkasten.
Mijn hele inkomen.