Skip to content “De andere wordt nu bezet door drie van jouw familieleden,” maakte Marina haar zin af.
Andrey keek haar geïrriteerd aan.
“Je doet alsof ik ze hier voor altijd heb neergezet.”
“Ik vraag je alleen hoe lang.”
“Een paar weken.”
“Hoeveel weken?”
Hij haalde zijn schouders op.
“We zien wel.”
Marina knikte langzaam.
“Dat is geen antwoord.”
“Waarom moet alles bij jou een contract zijn?”
“Omdat het mijn huis is.”
Andrey stond op.
“Ons huis.”
Marina keek hem rustig aan.
“Nee.”
Hij bleef staan.
“Wat bedoel je daarmee?”
“Ik bedoel dat jij hier woont. Dat is iets anders dan eigenaar zijn.”
Zijn gezicht verstrakte.
“Na alles wat ik voor je heb gedaan?”
“Zoals?”
Hij zweeg.
“De kraan repareren?” vroeg Marina. “De plank ophangen?”
“Ik ben je partner.”
“Dat betekent niet dat je zonder mijn toestemming drie mensen kunt laten intrekken.”
Andrey liep naar de deur.
“Je bent koud geworden.”
“Misschien ben ik gewoon duidelijker geworden.”
Hij sloeg de deur niet dicht.
Maar hij liep wel weg.
Marina bleef alleen achter in de slaapkamer.
Ze pakte haar laptop.
Niet om ruzie te maken.
Om de feiten op een rijtje te zetten.
Ze opende haar hypotheekdocumenten, eigendomsakte en de bankafschriften van de afgelopen twee jaar.
Alles stond op haar naam.
De hypotheek.
De verzekering.
De nutsvoorzieningen.
De gemeentelijke belastingen.
Alles.
Andrey had af en toe bijgedragen aan boodschappen en enkele huishoudelijke kosten, maar nooit aan de hypotheek.
Marina keek naar het scherm en dacht aan zijn woorden.
“Ons huis.”
Ze had dat woord jarenlang zonder nadenken geaccepteerd.
Misschien was dat haar fout geweest.
Niet dat ze hem vertrouwde.
Maar dat ze aannam dat hij haar vertrouwen hetzelfde begreep als zij.
De volgende ochtend wachtte ze totdat iedereen wakker was.
Tamara Stepanovna zat aan tafel met haar koffie.
Lena keek op haar telefoon.
Kiryusha speelde op de vloer.
Andrey kwam binnen.