Ik keek naar het scherm van mijn telefoon.

Daarop stond een bericht dat ik die ochtend had ontvangen.

Uw schadevergoeding van $1.000.000 is volledig verwerkt.

Ik draaide het scherm om zodat Theresa, Brianna en Lucy het konden zien.

Niemand zei iets.

Brianna was de eerste die reageerde.

“Een miljoen?”

Ik knikte.

“De zaak waar ik je vier jaar geleden over vertelde, is eindelijk afgehandeld.”

Theresa’s gezicht veranderde onmiddellijk.

De woede verdween.

De verontwaardiging verdween.

Zelfs haar bezorgdheid om mijn plotselinge terugkeer leek te verdwijnen.

Er kwam iets anders voor in de plaats.

Hebzucht.

Ik zag het in haar ogen.

“Dat is geweldig, Nathan,” zei ze zacht. “Dan kunnen we eindelijk alles oplossen.”

We.

Dat ene woord vertelde me genoeg.

Ik stopte mijn telefoon weg.

“Ja,” zei ik. “We kunnen veel oplossen.”

Lucy keek me aan.

Ze begreep niet waarom ik zo kalm bleef.

Maar ik wilde nog niets zeggen.

Niet voordat ik wist hoe ver ze bereid waren te gaan.

Ik hielp haar naar mijn auto.

Theresa liep achter ons aan.

“Je kunt haar niet zomaar meenemen.”

Ik draaide me om.

“Ze is mijn vrouw.”

“Maar ze woont hier.”

“Niet meer.”

Lucy begon te huilen.

Niet van verdriet.

Lees verder op de volgende pagina