Skip to content “Verteld wat?” vroeg ik.
Evelyn keek om zich heen alsof ze verwachtte dat iemand ons in de gaten hield.
“Niet hier.”
Ze probeerde op te staan, maar haar benen waren stijf van de lange reis. Ik pakte automatisch haar koffer vast.
Ze trok hem meteen naar zich toe.
“Ik kan het zelf.”
Die woorden deden meer pijn dan ik verwachtte.
“Ik probeer je niet te controleren.”
“Dat weet ik.”
Ze keek naar de jongens.
“Ik probeer alleen mijn kinderen te beschermen.”
Mijn kinderen.
Die twee woorden bleven in mijn hoofd rondgaan.
“Zijn ze van mij?”
Evelyn antwoordde niet.
Dat was genoeg om mijn hart sneller te laten kloppen.
Op dat moment werd mijn naam door de luchthavenomroep genoemd.
Mijn vlucht naar Boston zou over veertig minuten vertrekken.
Mijn financieel directeur belde meteen.
“Marcus, waar ben je? De vertegenwoordigers van de verkoper zijn al aangekomen.”
Ik keek naar Evelyn.
Naar de twee jongens.
Naar de blauwe koffer.
Toen nam ik een beslissing.
“Annuleer de vergadering.”