Skip to content “Natuurlijk niet,” zei Darya. “Pa had hem verboden het jou te vertellen. Hij vond dat vrouwen nergens van moesten weten. Hij zei dat vrouwen zouden gaan roddelen en zich ermee zouden bemoeien, en zo het hele plan zouden verpesten.”
Ik keek van Darya naar Nina.
“Maar als er werkelijk een stuk grond wordt gekocht, waarom zou ik daar niets van mogen weten? Ik ben zijn vrouw.”
Nina zuchtte.
“Omdat Gennady Petrovich al jaren denkt dat hij de enige is die belangrijke beslissingen kan nemen.”
“En waar is dat geld nu?”
Darya keek naar haar moeder.
“Dat is precies het probleem.”
Nina schoof een map over de tafel.
“Open hem.”
Ik maakte de map open.
Er stonden bankafschriften in.
Eerst van Boris.
Daarna van Trifon.
Ik bladerde door de papieren en zag iedere maand dezelfde overschrijving.
Een groot bedrag.
Altijd naar dezelfde rekening.
De rekening stond op naam van een bedrijf dat ik niet kende.
“Wie is de eigenaar hiervan?”
“Pa,” zei Darya.
Ik keek op.
“Maar hij zei dat het geld op een gezamenlijke rekening stond.”
“Dat heeft hij tegen Boris en Trifon gezegd.”
“En jullie geloven dat het geld niet naar grond gaat?”
Nina schudde langzaam haar hoofd.
“Ik geloof het niet meer.”
Ze pakte een tweede document.
“Dit heb ik vorige week gevonden.”
Het was een kopie van een eigendomsakte.
Ik las de naam.
Gennady Petrovich.
Daaronder stond een adres.
Mijn mond viel open.
“Dit is geen stuk grond buiten de stad.”
“Nee,” zei Darya.
“Dit is een huis.”
“Zijn huis,” antwoordde Nina.
Ik keek haar aan.
“Jullie vader heeft met het geld van zijn zoons zijn eigen huis gekocht?”
“Dat denken we.”
“Denken?”
Darya knikte.
“We weten het nog niet zeker.”
“Waarom niet?”
“Omdat er nog iets ontbreekt.”
Nina haalde een kleine sleutel uit haar zak.
“Deze.”
Ik keek ernaar.
“Waar is die voor?”
“Voor een kluis.”
Ik voelde een vreemde spanning in mijn buik.