Skip to content Ezra keek me aan alsof hij niet zeker wist of ik een grap maakte.
“Wat bedoel je?” vroeg hij.
Ik glimlachte vriendelijk.
“Ik bedoel precies wat ik zeg. Iedereen hier heeft het altijd over hoe betrokken je bent als vader. Waarom laten we dat vanavond niet gewoon zien?”
Zijn moeder lachte.
“Dat lijkt me een geweldig idee.”
Ze dacht duidelijk dat ik hem een compliment ging geven.
Dat dacht Ezra waarschijnlijk ook.
“Oké,” zei hij zelfverzekerd. “Vraag maar raak.”
Ik draaide me naar Sophie, die aan het kleuren was aan de andere kant van de tafel.
“Sophie, lieverd?”
Ze keek op.
“Ja, mama?”
“Kun jij aan papa vertellen welke kleur tandenborstel je gebruikt?”
Sophie keek meteen naar Ezra.
Hij glimlachte.
Zijn glimlach verdween langzaam.
“Eh…”
Sophie wachtte.
“Papa?”
Hij kuchte.
“Roze?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
De familie begon zachtjes te lachen.
Niet gemeen.
Meer verbaasd.
Ik hield mijn gezicht neutraal.
“Geeft niet. Charlie dan.”
Ik draaide me naar mijn schoonmoeder.
“U weet vast wel hoe betrokken hij is. Ezra, welke maat luiers gebruikt Charlie momenteel?”
Zijn ogen werden groot.
“Serieus?”
“Ja.”
“Ik weet niet.”
“Probeer het.”
“Vier?”
“Nee.”
“Vijf?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ook niet.”