Skip to content Ze begreep onmiddellijk wat er was gebeurd.
“Je hebt het gevonden.”
Anna voelde haar hartslag versnellen.
“U wist het.”
Mila zette haar tas neer.
“Natuurlijk wist ik het. Het is mijn appartement.”
“En u wist dat ik elke maand betaalde?”
“Ja.”
“Hoe lang?”
Mila keek haar recht aan.
“Vanaf de eerste maand.”
Anna lachte zacht.
“En u hebt nooit iets gezegd.”
“Waarom zou ik?”
“Misschien omdat ik er woonde.”
“Je woonde hier omdat mijn zoon dat wilde.”
Anna voelde de woorden als een koude wind.
“Uw zoon zei dat dit ons huis was.”
“Dat was zijn keuze.”
Sergei kwam tussenbeide.
“Moeder, genoeg.”
Maar Mila draaide zich naar hem om.
“Nee. Jij hebt dit veroorzaakt.”
Hij zweeg onmiddellijk.
Anna keek verbaasd van de een naar de ander.
“Wat bedoelt u?”
Mila ging zitten.
“Sergei heeft je nooit verteld waarom het appartement op mijn naam staat.”
“Nee.”
“Omdat hij het niet kon.”
“Waarom niet?”
Mila keek naar haar zoon.
“Vertel het haar.”
Sergei schudde zijn hoofd.
“Niet nu.”
“Nu juist wel.”
Anna voelde haar maag samentrekken.
“Wat is er?”
Mila sprak langzaam.
“Toen Sergei twee jaar geleden financiële problemen had, kon hij zelf geen hypotheek krijgen.”
Anna keek naar haar man.
“Welke financiële problemen?”
“Schulden,” zei Mila.
Sergei sloot zijn ogen.
“Hoeveel?”
“Dat doet er niet toe.”
“Voor mij wel.”
Mila keek naar Anna.
“Bijna zeshonderdduizend roebel.”
Anna voelde haar adem stokken.
“En wanneer wilde je me dat vertellen?”
Sergei keek haar aan.
“Nooit, blijkbaar.”
“Waarom?”
“Omdat ik bang was dat je zou vertrekken.”
Anna keek hem lang aan.
“En daarom liet je me geloven dat ik samen met jou een huis afbetaalde?”
“Ik wilde dat we samenbleven.”
“Je hebt me niet gevraagd om samen te blijven. Je hebt me in een situatie gebracht waarin ik geen volledige informatie had.”
Sergei wreef over zijn gezicht.
“Ik dacht dat ik het later zou oplossen.”
“Wanneer?”
“Wanneer mijn schulden waren afbetaald.”
“En wanneer zou dat zijn?”
Hij antwoordde niet.
Anna begreep dat er nog iets was.
“Hoeveel schuld heb je nu?”
Sergei keek naar zijn moeder.
Mila antwoordde.
“Nog ongeveer driehonderdduizend.”
Anna deed een stap achteruit.
“En mijn geld?”
Sergei keek naar de vloer.
“Dat ging naar de huishoudelijke kosten.”
“Twintigduizend per maand?”
“Niet allemaal.”
“Waar ging de rest naartoe?”
Hij zweeg.
Mila stond op.
“Sergei.”
Hij keek op.
“Zeg het.”
“Ik heb een deel gebruikt om mijn schulden af te lossen.”
Anna voelde zich misselijk.
“Mijn geld.”
“Ons geld.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Mijn geld.”
Het was voor het eerst dat ze het zo duidelijk zei.
Ze liep naar de slaapkamer en pakte haar tas.
Sergei volgde haar.
“Waar ga je heen?”
“Naar mijn zus.”
“Je kunt niet zomaar vertrekken.”
Anna draaide zich om.
“Dat kan ik wel.”
“Maar we zijn een gezin.”
“Een gezin vertelt elkaar de waarheid.”