Skip to content “Doe dat.”
Die avond belde Oleg.
“Hoe gaat het?”
“Goed.”
“Mijn moeder is bij je geweest?”
Natalia zweeg even.
“Ja.”
“Ze heeft met je gesproken?”
“Ze wilde mijn bankpas.”
Aan de andere kant werd het stil.
“Wat?”
“Ze wilde mijn bankpas, mijn telefoon en mijn bankcode.”
“Waarom?”
“Dat zou jij mij moeten vertellen.”
“Ik heb haar niets gevraagd.”
Natalia fronste.
“Je hebt haar wel verteld hoeveel ik gespaard heb.”
“Dat heb ik misschien ooit genoemd.”
“Je moeder kende het exacte bedrag.”
“Dat betekent niet dat ik haar toestemming heb gegeven.”
Natalia hoorde twijfel in zijn stem.
“Waarvoor heb jij mijn geld nodig?”
“Ik heb geen geld van jou nodig.”
“Dat is interessant.”
“Wat bedoel je?”
“Ze zei dat er een probleem was met jouw project.”
Oleg zweeg.
“Er is inderdaad een probleem,” zei hij uiteindelijk. “Maar dat heeft niets met jouw spaargeld te maken.”
“Wat voor probleem?”
“Dat vertel ik je wanneer ik thuiskom.”
“Wanneer?”
“Overmorgen.”
Natalia keek naar de klok.
“Goed.”
Ze hing op.
Maar ze sliep die nacht nauwelijks.
De volgende ochtend controleerde ze haar rekening opnieuw.
Er was niets verdwenen.
Toch voelde ze dat er iets niet klopte.
Ze besloot haar werk eerder af te ronden en ging naar haar bankkantoor.
Daar vroeg ze om een overzicht van recente activiteiten.
Een medewerker legde enkele documenten voor haar neer.
Natalia bladerde erdoor.
Toen zag ze een aanvraag.
Een kredietaanvraag.
Op haar naam.
Ze keek op.
“Dit heb ik niet aangevraagd.”
De medewerker werd onmiddellijk serieus.
“Dan moeten we dit onderzoeken.”
Natalia voelde een koude rilling over haar rug lopen.
Wie had geprobeerd geld te lenen op haar naam?
Ze dacht aan Nina.
Maar zonder bewijs wilde ze niemand beschuldigen.
Ze nam de documenten mee en belde Oleg.
Hij nam niet op.
Een uur later stuurde hij slechts één bericht.
Ik kom morgen thuis. We moeten praten.
Natalia las het bericht meerdere keren.
De volgende ochtend hoorde ze vroeg in de ochtend een auto voor het gebouw stoppen.
Oleg kwam binnen met een kleine tas.
Hij zag er vermoeid uit.
Maar voordat hij Natalia kon begroeten, hoorde hij stemmen in de woonkamer.
Nina Arkadjevna was er.
Ook Boris, Olegs broer.
En zijn tante Vera.
Natalia keek naar hen.
“Wat doen jullie hier?”
Nina stond op.
“We willen dit als familie oplossen.”
“Ik heb jullie niet uitgenodigd.”
Oleg keek naar zijn moeder.
“Waarom zijn zij hier?”
“Omdat dit niet alleen jouw probleem is.”
Boris kwam overeind.
“Je vrouw heeft ons allemaal voor dieven uitgemaakt.”
“Dat heb ik niet gezegd.”
“Je hebt geweigerd geld te geven.”
“Mijn geld.”
Oleg keek Natalia aan.
“Laat me eerst uitleggen.”
“Prima.”
Hij ging zitten.
“Het project is niet mislukt. Maar er is een financieel probleem ontstaan bij de aannemer waarmee we werken. Mijn werkgever onderzoekt momenteel waar een grote betaling is gebleven.”
Natalia keek hem strak aan.
“En wat heeft mijn spaarrekening daarmee te maken?”
“Officieel niets.”
“En onofficieel?”
Oleg slikte.
“Mijn moeder heeft me gevraagd of jij tijdelijk kon helpen.”
Natalia keek naar Nina.
“Daarom wilde je mijn pas?”
Nina zei niets.
Boris mengde zich erin.
“Het zou maar tijdelijk zijn geweest.”
“Hoe tijdelijk?”
“Een paar maanden.”
“En daarna?”
“Dan zou het worden terugbetaald.”
Natalia keek naar Oleg.
“En waarom wist ik daar niets van?”