Skip to content De oude vrouw opende haar versleten handtas en haalde er geen geld of medicijnen uit, zoals ik had verwacht.
In plaats daarvan legde ze een kleine leren map op tafel.
De rijke man fronste.
“Wat is dit voor toneelstuk?” sneerde hij.
De vrouw keek hem rustig aan. Haar houding was recht, haar stem kalm.
“Herken je mij echt niet meer, Victor?”
Voor het eerst sinds hij binnengekomen was, leek hij zijn zelfvertrouwen een beetje te verliezen.
Zijn ogen vernauwden zich.
“Nee.”
“Dat dacht ik al.”
Ze opende de map en haalde een oude foto tevoorschijn.
Zelfs vanaf waar ik stond kon ik zien dat de foto tientallen jaren oud moest zijn.
Op de afbeelding stond een jonge vrouw naast een jongen van ongeveer twaalf jaar.
De jongen leek opvallend veel op Victor.
Het kleurde langzaam weg uit zijn gezicht.
“Waar heb je die vandaan?”
De vrouw glimlachte verdrietig.
“Omdat ik degene ben die de foto heeft laten maken.”
Het hele eetcafé was muisstil.
Zelfs de koks stonden in de deuropening van de keuken te kijken.
Victor lachte nerveus.
“Ik weet niet wat voor spelletje dit is, maar ik heb hier geen tijd voor.”