Skip to content En een schetsboek.
In het begin voelde het vreemd.
Mijn hand was onzeker.
Mijn lijnen waren niet meer zo soepel als vroeger.
Maar langzaam kwam het terug.
Niet perfect.
Maar voldoende.
Ik begon weer plezier te beleven aan het proces.
Arthur moedigde me telkens aan.
“Laat eens zien wat je hebt gemaakt.”
“Dat ziet er prachtig uit.”
“Je wordt steeds beter.”
Ik wist dat hij overdreef.
Maar zijn enthousiasme werkte aanstekelijk.
Na verloop van tijd begon ik opnieuw dagelijks te tekenen.
Voor mezelf.
Niet om iets te verkopen.
Niet om indruk te maken.
Gewoon omdat ik het leuk vond.
En dat gevoel had ik jarenlang gemist.
Ondertussen bleven mijn kinderen regelmatig bellen.
Aanvankelijk hadden ze moeite gehad met mijn reisplannen.
Ze vonden het onverstandig.
Te ver.
Te lang.
Te ingewikkeld.
Maar naarmate de maanden verstreken, begonnen ze iets op te merken.
Ik klonk anders.
Lichter.
Vrolijker.
Energieker.
Tijdens een videogesprek zei mijn oudste dochter ineens:
“Mam, je straalt.”
Ik moest lachen.
“Vind je?”
“Ja.”
Ze glimlachte.
“Eerlijk gezegd heb ik je in jaren niet zo gelukkig gezien.”
Die woorden bleven nog lang hangen.
Misschien had ze gelijk.
Niet omdat mijn leven daarvoor slecht was geweest.
Integendeel.
Ik was dankbaar voor mijn gezin.
Mijn kinderen.
Mijn kleinkinderen.
Maar ergens onderweg was ik mezelf een beetje kwijtgeraakt.
En nu vond ik stukje bij beetje iets terug.
Niet mijn jeugd.
Niet het verleden.
Maar mezelf.
Tegen het einde van mijn verblijf nodigde Arthur me opnieuw uit bij hem thuis.
We zaten in de woonkamer.
Dezelfde woonkamer waar ik maanden eerder verstijfd was blijven staan.
Mijn blik viel opnieuw op het schilderij boven de open haard.
Arthur volgde mijn blik.
“Ik ben blij dat ik het nooit heb weggehaald.”
Ik glimlachte.
“Ik ook.”
Hij stond op.
Toen haalde hij iets uit een lade.
Een zorgvuldig ingepakt pakket.
“Dit is voor jou.”
Verbaasd nam ik het aan.
Voorzichtig maakte ik het open.
Binnen zat een lijst.
Met daarin een foto.
Van het schilderij.
En daarnaast een recente foto van ons beiden.
Daaronder stond een klein plaatje met een eenvoudige tekst:
Soms brengt het leven ons precies waar we moeten zijn.
Ik voelde mijn ogen vochtig worden.
“Arthur…”
Hij glimlachte vriendelijk.
“Dat schilderij heeft bijna vijftig jaar gereisd voordat het ons samenbracht.”
Ik lachte.
“Als je het zo zegt, klinkt het bijna als een film.”
“Misschien is dat ook zo.”
We bleven nog een tijdje praten.
Toen besefte ik iets.
Mijn reis was begonnen omdat ik eindelijk iets voor mezelf wilde doen.
Ik had verwacht nieuwe landen te zien.
Nieuwe gerechten te proeven.
Nieuwe herinneringen te maken.
Dat was allemaal gebeurd.
Maar ik had iets veel waardevollers gevonden.
Niet alleen een vriend.
Niet alleen een toevallige ontmoeting.
Maar een herinnering dat het nooit te laat is om opnieuw te beginnen.
Nooit te laat om een oude passie terug te vinden.
Nooit te laat om nieuwe mensen te ontmoeten.
Nooit te laat om jezelf opnieuw te ontdekken.
Toen ik enkele weken later Australië verliet, keek ik uit het vliegtuigraam naar de steeds kleiner wordende kustlijn.
Mijn reis was nog niet voorbij.
Er wachtten nog andere landen.
Andere steden.
Andere verhalen.
Maar één ding wist ik zeker.
Op mijn negenenzestigste was mijn leven niet kleiner geworden.
Het was juist groter geworden dan ooit tevoren.
En allemaal dankzij een schilderij dat onmogelijk aan de andere kant van de wereld had mogen hangen.