Skip to content Daniel stond buiten op de glazen deur te bonken alsof hij het gebouw wilde binnenstormen.
Naast hem stond Sylvia met de bekende zilveren beker stevig tegen haar borst gedrukt. Zelfs vanachter het glas zag ik de strakke glimlach op haar gezicht. Het was dezelfde glimlach die ze altijd gebruikte wanneer ze me vertelde dat alles “voor mijn eigen bestwil” was.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Hoe heeft hij mij gevonden?” fluisterde ik.
Dr. Carter keek niet naar mij, maar naar het scherm van de beveiligingscamera.
“Dat weten we nog niet,” antwoordde ze rustig. “Maar op dit moment is het belangrijkste dat u hier veilig bent.”
De verpleegkundige vergrendelde nog een extra beveiligingsdeur tussen de wachtruimte en de onderzoekskamers.
Buiten bleef Daniel bellen.
Mijn telefoon lichtte opnieuw op.
Tien gemiste oproepen.
Toen twintig.
Daarna verscheen een bericht.
Anna, doe niet moeilijk. Ik probeer je alleen te helpen.
Nog een bericht volgde vrijwel onmiddellijk.
Ga niet weg voordat ik met je heb gesproken.
Voor het eerst voelde die zin niet als bezorgdheid.
Het voelde als een bevel.
Dr. Carter draaide zich naar me om.
“Ik wil u iets vragen, en ik wil dat u eerlijk antwoord geeft.”
Ik knikte.
“Heeft iemand u ooit verteld waarom u die injecties kreeg?”
“Daniel zei dat ze bedoeld waren om mijn zwangerschap stabiel te houden.”
“En heeft iemand dat onafhankelijk bevestigd?”
Ik schudde mijn hoofd.
De stilte die volgde voelde eindeloos.
Uiteindelijk schoof Dr. Carter een stoel dichterbij.
“Anna, ik wil geen conclusies trekken voordat alle testresultaten binnen zijn. Maar sommige waarden die wij vandaag hebben gezien, passen niet bij de behandeling die aan u is uitgelegd.”
Mijn maag draaide om.
“Wat betekent dat?”
“Dat betekent dat we moeten uitzoeken wat er precies in uw lichaam terecht is gekomen.”
Ik keek naar mijn handen.