“En waag het niet om je met mijn gezin te bemoeien.”

Mijn woorden bleven tussen ons in hangen.

Kirill keek eindelijk op.

Zijn moeder draaide zich naar hem toe, alsof ze verwachtte dat hij onmiddellijk voor haar zou opkomen.

Dat deed hij niet.

“Marina…” begon hij.

“Nee,” zei ik rustig. “Niet nu. Ik wil eerst weten wat hier precies gebeurt.”

Arkady Lvovich schraapte zijn keel.

“Misschien is het verstandig om het gesprek even te onderbreken. Een schenking van onroerend goed is geen kleinigheid. Iedereen moet de voorwaarden begrijpen.”

“Precies,” antwoordde ik. “Daarom wil ik de volledige documenten zien.”

Galina Petrovna stak haar hand uit.

“Dat is niet nodig.”

“Voor mij wel.”

Ik pakte mijn telefoon.

“Ik wil een foto maken van elk document voordat iemand iets ondertekent.”

Mijn schoonmoeder werd bleek.

“Je vertrouwt je eigen man niet?”

Ik keek haar aan.

“Op dit moment vertrouw ik niemand in deze kamer die probeert mij buiten te sluiten.”

Kirill stond langzaam op.

“Dat is niet eerlijk.”

Ik draaide me naar hem toe.

“Is het eerlijk om mij pas over deze schenking te vertellen nadat er al een advocaat met documenten aan tafel zit?”

Hij antwoordde niet.

Dat was antwoord genoeg.

Arkady Lvovich sloot zijn map.

“Ik denk dat ik inderdaad beter kan vertrekken.”

Galina sprong overeind.

Lees verder op de volgende pagina