Skip to content Nastya hoorde hem vanuit de keuken, maar bleef bij het fornuis staan zonder zich om te draaien.
De pan voor haar pruttelde zachtjes.
“Waarom heb je dit gedaan?” vroeg Maxim.
Zijn stem klonk niet langer verbaasd. Er zat gekrenkte trots in.
Nastya zette het vuur lager.
“Wat precies?”
“Je weet heel goed wat ik bedoel.”
“Ik heb je alleen laten betalen voor je eigen auto.”
“Onze auto.”
Ze draaide zich langzaam om.
“Nee, Maxim. Dat is precies het probleem. Het is jouw auto.”
Hij keek haar aan alsof hij haar woorden niet herkende.
“Maar je hebt er jarenlang voor betaald.”
“Ja.”
“En nu doe je ineens alsof dat allemaal niets betekende?”
“Het betekende voor mij dat ik dacht dat we een gezin waren waarin we elkaar hielpen.”
Maxim gooide zijn sleutels op tafel.
“En dat waren we toch?”
“Dat weet ik niet meer.”
De woorden kwamen er zachter uit dan ze had verwacht.
Hij zweeg.
Nastya liep naar de tafel en legde haar telefoon naast de zijne.
“Ik heb gisteren onze gezamenlijke uitgaven van de afgelopen twaalf maanden bekeken.”
Maxim zuchtte.
“Ga je nu een boekhouding van ons huwelijk maken?”
“Nee. Ik probeer te begrijpen wat er met ons huwelijk is gebeurd.”
Ze opende haar bank-app.
“Hier. Boodschappen. Huur. Internet. Elektriciteit. Vakanties. Restaurants. Reparaties in huis.”
Ze schoof de telefoon naar hem toe.
“En daarnaast jouw auto.”
Maxim keek vluchtig naar de bedragen.
“Ik verdien minder dan jij.”
“Dat weet ik.”
“Dan is het toch logisch dat jij meer betaalt?”
“Meer, ja.”
Ze keek hem recht aan.
“Maar niet alles.”
Hij wilde reageren, maar zij ging verder.