Skip to content “Ja,” zei Sarah. “Het document ligt hier nog.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Blokkeer het onmiddellijk.”
“Dat kunnen we doen. Wilt u ook dat we een fraudemelding op uw profiel plaatsen?”
“Ja.”
Ik liep naar mijn werkkamer en sloot de deur.
“En Sarah?”
“Ja?”
“Verander al mijn beveiligingsgegevens. Ik wil dat niemand behalve ikzelf nog toegang heeft tot mijn rekeningen.”
“Dat regelen we.”
Ik hing op en bleef enkele seconden stil zitten.
Mijn handen trilden.
Niet omdat ik bang was voor Logan.
Maar omdat ik besefte hoe ver dit inmiddels was gegaan.
Eerst waren het boodschappen geweest.
Daarna de nutsvoorzieningen.
Een auto.
Reparaties.
Maandelijkse overboekingen.
Toen had mijn eigen zoon blijkbaar geprobeerd toegang te krijgen tot mijn bankrekeningen.
En dat slechts enkele dagen nadat ik had besloten geen geld meer te geven.
Ik pakte mijn telefoon en belde een advocaat die ik al jaren kende.
Zijn naam was Michael Turner.
Ik legde hem rustig uit wat er was gebeurd.
Hij vroeg maar één ding.
“Heb je het document gezien?”
“Nee.”
“Dan moet je het eerst officieel laten veiligstellen. Probeer Logan niet zelf te confronteren voordat we weten wat hij precies heeft ingediend.”
Dat advies volgde ik.
Die middag ging ik naar het bankfiliaal.
Sarah wachtte me op in een kleine vergaderruimte.
Ze legde een map voor me neer.
Daarin zat het formulier.
Ik keek naar mijn naam.
De handtekening leek op de mijne.
Maar niet helemaal.
Een paar letters waren te groot.
De laatste lus was verkeerd.