Ik glimlachte.

“Goedenavond.”

“Wat doe jij hier?”

“Dat vraag ik mezelf ook af.”

Ik liep richting de balzaal.

Bij de ingang stond een medewerker.

“Naam, mevrouw?”

“Hannah Reed.”

Hij controleerde zijn lijst.

Zijn gezicht werd ongemakkelijk.

“U staat niet op de gastenlijst.”

“Dat klopt.”

“Uw vader heeft expliciet aangegeven…”

“Ik weet wat mijn vader heeft aangegeven.”

Ik liep langs hem.

Binnen veranderde het gesprek in de zaal langzaam in gefluister.

Mijn moeder zag me als eerste.

Ze verstijfde.

Mijn vader draaide zich om.

Zijn gezicht werd rood.

“Hannah.”

“Pap.”

“Wat doe jij hier?”

Ik wees naar de enorme banner boven het podium.

“Ik kom mijn bedrijf ophalen.”

De glimlach verdween van zijn gezicht.

Een paar investeerders keken tussen ons heen en weer.

Mijn vader kwam dichterbij.

“Dit is niet het moment voor een familiescène.”

“Daar ben ik het mee eens.”

Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.

“Daarom wil ik het zakelijk houden.”

Ik draaide het scherm naar hem.

Een officieel Northstar-document verscheen.

“Northstar heeft geen overeenkomst met Reed Capital.”

Een investeerder die naast mijn vader stond, fronste.

“Maar wij hebben een voorstel ontvangen.”

“Dat kan.”

Ik keek naar mijn vader.

“Maar niemand bij Northstar heeft het goedgekeurd.”

Mijn vader probeerde te lachen.

“Er is sprake van een administratieve vertraging.”

“Nee.”

Mijn stem bleef rustig.

“Er is sprake van een vervalst document.”

De zaal werd stil.

Mijn moeder stapte naar voren.

“Hannah, je maakt je familie belachelijk.”

Ik keek haar aan.

“Jullie hebben mij niet uitgenodigd omdat jullie geen ongemakkelijke sfeer wilden.”

Ik wees naar de banner.

“Maar jullie hebben wel mijn bedrijfsnaam op jullie evenement gezet.”

Olivia kwam naar me toe.

“Hannah…”

Ik pakte haar hand.

“Ik weet dat jij hier niets mee te maken hebt.”

Ze knikte.

“Ik wist het echt niet.”

Mijn vader keek naar haar.

“Olivia, ga terug naar je tafel.”

Ze schudde haar hoofd.

“Nee, pap.”

Iedereen keek haar aan.

“Ik wil weten waarom je dit hebt gedaan.”

Mijn vader zei niets.

Op dat moment kwam Marcus de zaal binnen.

Hij liep rechtstreeks naar mij.

“Ik heb nieuws.”

“Vertel.”

Hij keek eerst naar mijn vader.

“Onze technische afdeling heeft de toegang gecontroleerd.”

Mijn vader trok zijn wenkbrauwen op.

“Waar heb je het over?”

Marcus antwoordde:

“Iemand heeft de afgelopen drie weken meerdere keren toegang gehad tot vertrouwelijke Northstar-documenten.”

Een investeerder vroeg:

“Is dat bewezen?”

Marcus knikte.

“De logboeken zijn opgeslagen.”

Mijn vader werd zichtbaar gespannen.

“En wie had toegang?”

Marcus keek naar mij.

“Dat is het vreemde.”

Hij opende zijn laptop.

“De eerste toegang kwam vanaf een computer die geregistreerd staat bij Reed Capital.”

Mijn moeder greep de arm van mijn vader.

“Richard…”

Maar Marcus was nog niet klaar.

“Daarna werd hetzelfde account gebruikt vanaf een apparaat dat gekoppeld is aan een privéwoning.”

Ik keek naar hem.

“Welke woning?”

Marcus aarzelde.

“Het huis van je ouders.”

De zaal ontplofte in gefluister.

Mijn vader sloeg met zijn hand op tafel.

“Dat bewijst helemaal niets!”

“Misschien niet,” zei Marcus rustig. “Daarom is er een onderzoek gestart.”

Een van de investeerders stapte naar voren.

“Mr. Reed, wij hebben geld gereserveerd op basis van dit partnerschap.”

Mijn vader slikte.

“Dat kan worden opgelost.”

De investeerder schudde zijn hoofd.

“Niet als de overeenkomst ongeldig is.”

Een tweede investeerder voegde eraan toe:

“Wij willen weten wie ons dit document heeft gestuurd.”

Mijn vader keek naar mij.

“Dit is allemaal jouw schuld.”

Ik knipperde.

“Mijn schuld?”

“Als je gewoon met ons had gepraat…”

Ik lachte ongelovig.

“Jullie stuurden me een bericht dat ik niet welkom was.”

Hij zweeg.

“Jullie wilden mijn bedrijf gebruiken zonder mijn toestemming.”

Mijn moeder keek weg.

Olivia begon te huilen.

“Waarom heb je dit gedaan?”

Mijn vader antwoordde niet.

Toen trilde zijn telefoon.

Hij keek naar het scherm.

Zijn gezicht veranderde.

“Wat is er?” vroeg mijn moeder.

Hij gaf geen antwoord.

Ik zag alleen de melding.

ONDERZOEK GESTART — VERZOEK OM DOCUMENTEN.

Mijn vader stopte zijn telefoon in zijn zak.

Voor het eerst leek hij werkelijk bang.

Ik liep naar hem toe.

“Pap.”

Hij keek op.

“Je had één ding moeten begrijpen.”

“Wat?”

“Ik hoefde jullie nooit te bewijzen dat ik succesvol was.”

Hij keek me zwijgend aan.

“Ik wilde alleen dat jullie mijn dochter zagen.”

Zijn gezicht verzachtte heel even.

Maar toen kwam de manager van het hotel naar ons toe.

“Mr. Reed?”

Mijn vader draaide zich om.

Lees verder op de volgende pagina