Skip to content Deel 2 – Wat Adrian dacht dat van hem was
Drie dagen later stond ik voor het huis dat Adrian en ik ooit samen hadden gekozen.
Ik voelde me nog steeds zwak.
Elke stap herinnerde me eraan dat ik pas enkele dagen eerder een zware operatie had ondergaan.
Maar ik was niet alleen.
Marina stond naast me.
Raymond stond aan de andere kant van de oprit.
En achter ons stonden acht verhuiswagens.
De eerste chauffeur keek naar mijn papieren en knikte.
“Waar zullen we beginnen?”
Ik keek naar het huis.
“Bij mijn kantoor.”
Daarna wees ik naar de garage.
“En vervolgens naar de bibliotheek.”
Marina glimlachte kort.
“Alles wat volgens de inventaris van jou is?”
“Precies.”
Ik had geen interesse in Adrians kleding.
Geen interesse in zijn persoonlijke spullen.
Geen interesse in dingen die juridisch van hem waren.
Maar de rest?
Mijn dossiers.
Mijn kunstcollectie.
De meubels die ik vóór ons huwelijk had gekocht.
De sieraden die mijn grootmoeder mij had nagelaten.
De familiefoto’s.
De documenten.
En vooral alles wat verbonden was aan mijn overleden vader.
Dat zou ik niet achterlaten.
Niet na wat Adrian had gedaan.
Het duurde bijna een uur voordat de eerste dozen naar buiten werden gebracht.
Ik liep door de woonkamer terwijl mijn medewerkers zorgvuldig inventariseerden wat verhuisd mocht worden.
Op de schoorsteenmantel stond een foto van Adrian en mij tijdens onze eerste huwelijksverjaardag.
Ik pakte hem op.
Een paar seconden keek ik ernaar.
Toen stopte ik hem in een doos.
Niet omdat ik hem nog wilde.
Maar omdat ik wilde onthouden wie ik ooit was geweest.
Een vrouw die haar man vertrouwde.
Een vrouw die geloofde dat liefde betekende dat je iemand zonder twijfel je toekomst kon toevertrouwen.
Die vrouw was niet dom geweest.
Ze had alleen nooit gedacht dat de persoon naast haar haar vertrouwen zo gemakkelijk zou kunnen misbruiken.
Rond het middaguur kwam Marina naar me toe.
“Vivian.”
Ik keek op.
“Raymond heeft iets gevonden.”
Ik liep naar de tijdelijke tafel die we in de hal hadden geplaatst.
Raymond hield een document omhoog.
“De lening van tien miljoen is ingewikkelder dan we dachten.”
“Hoe bedoel je?”
“Adrian heeft niet alleen het landgoed als onderpand gebruikt. Hij heeft geprobeerd een deel van de lening te laten lijken alsof het voor een gezamenlijk bedrijf was.”
“Maar?”
“Het bedrijf stond volledig onder zijn beheer.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“En het geld?”
Raymond keek naar Marina.
“De overdrachten naar Celeste zijn opgesplitst in verschillende betalingen.”
Ik keek naar het overzicht.
Het waren geen willekeurige bedragen.
Het geld was gebruikt voor een appartement.
Een studio.