Skip to content ‘Absoluut niet.’
‘Dan teken je vandaag niets. Je belt Nicolas niet. Je gaat niet naar Maison Lenoir. En vooral: je laat niemand weten wat je weet.’
Ik slikte.
‘Maar de overdracht staat gepland voor vanochtend.’
‘Dat is precies waarom we snel moeten handelen.’
Om 8.02 uur zat ik in zijn kantoor.
Hij had de foto’s inmiddels afgedrukt.
Hij legde de afbeelding van de vervalste handtekening naast een kopie van mijn paspoort en een oude aandeelhoudersovereenkomst.
‘Dit is ernstig,’ zei hij.
‘Hoe ernstig?’
Hij keek me recht aan.
‘Als iemand probeert jouw aandelen zonder toestemming over te dragen, kunnen we dat aanvechten. Maar er is iets anders dat me zorgen baart.’
‘Wat?’
Hij tikte op de foto.
‘De prijs.’
‘25.000 euro.’
‘Precies. Als ze wisten dat je 51 procent bezit, wisten ze ook dat dit aandeel veel meer waard is.’
Ik voelde een koude rilling.
‘Waarom zouden ze mij dan zo weinig aanbieden?’
‘Misschien omdat ze verwachten dat je nooit zult tekenen. Misschien is die overeenkomst alleen bedoeld om achteraf te doen alsof jij ermee hebt ingestemd.’
Ik dacht aan Chloé.
Aan haar hand op haar buik.
Aan de blauwe babyschoentjes.
‘En de baby?’
Mijn advocaat zweeg even.
‘Dat weten we niet.’
Op dat moment ging mijn telefoon.
Nicolas.
Ik keek naar het scherm.
Meester Delorme knikte.
‘Neem op. Maar zeg niets over de foto’s.’
Ik drukte op beantwoorden.
‘Hallo.’
Zijn stem klonk vermoeid.
‘Claire, we moeten praten.’
‘Waarover?’
‘Over gisteren.’
‘Ja. Dat lijkt me verstandig.’
Hij zuchtte.
‘Mijn moeder heeft het verkeerd aangepakt.’
‘Dat is een understatement.’
‘Chloé is niet—’
Hij stopte.
‘Niet wat?’
Een lange stilte.
‘Kunnen we elkaar vandaag zien?’
‘Waar?’
‘Bij Maison Lenoir.’
Ik keek naar mijn advocaat.
Hij schreef één woord op een vel papier:
NIET ALLEEN.
‘Goed,’ zei ik. ‘Om tien uur.’
Toen hing ik op.
Meester Delorme pakte onmiddellijk zijn telefoon.
‘Ik zorg ervoor dat er iemand bij je is.’
Om 9.55 uur liep ik het kantoor van Maison Lenoir binnen.
Het voelde vreemd.
Dit gebouw had ooit als een tweede thuis gevoeld.
Ik had de eerste online bestellingen vanuit de kleine kantoorruimte op de bovenverdieping verwerkt. Ik had nachtenlang gewerkt aan nieuwe verpakkingen. Ik had leveranciers gebeld toen niemand anders dat wilde doen.
En nu liep ik naar binnen alsof ik een vreemde was.
Nicolas stond bij de vergadertafel.
Hélène zat tegenover hem.
En naast haar zat Chloé.
Ze droeg geen ivoorkleurige jurk meer.
Ze droeg een eenvoudige blauwe jas.
Haar buik was duidelijk zichtbaar.
Ik keek naar Nicolas.
Hij vermeed mijn ogen.
‘Claire,’ zei Hélène. ‘Fijn dat je gekomen bent.’
‘Ik ben hier om te luisteren.’
Ze schoof een map naar me toe.
‘We hebben een oplossing gevonden die voor iedereen beter is.’
Ik raakte de map niet aan.
‘Welke oplossing?’
Nicolas nam het woord.
‘Je kunt je aandelen aan mij overdragen. Voor 25.000 euro. Je krijgt daarnaast een genereuze vertrekvergoeding.’
Ik moest bijna lachen.
‘Een vertrekvergoeding?’
‘Claire—’
‘Alsof ik ontslagen word uit mijn eigen bedrijf.’
Hélène sloeg haar armen over elkaar.
‘Maison Lenoir is altijd een familiebedrijf geweest.’
‘Ik heb 210.000 euro ingebracht toen jullie familiebedrijf op het punt stond failliet te gaan.’
‘Dat geld is lang geleden gebruikt.’
‘En daarna heb ik het bedrijf opgebouwd.’
Nicolas keek naar de grond.
‘We willen geen ruzie.’
‘Dan hadden jullie mij niet uit een familiefoto moeten verwijderen om vervolgens jouw zwangere vriendin op mijn plaats te zetten.’
Chloé werd bleek.
Hélène keek boos.
‘Let op je woorden.’
‘Waarom? Omdat de waarheid ongemakkelijk is?’
Nicolas stond op.
‘Claire, genoeg.’
Ik keek hem aan.
‘Nee. Nog niet.’
Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas.
‘Ik heb namelijk een vraag.’
Ik draaide het scherm naar hen toe.
De foto van de overeenkomst verscheen.
Niemand bewoog.
Hélènes gezicht veranderde.
Nicolas werd doodstil.
Chloé keek naar hem.
‘Waar heb je die vandaan?’ vroeg Nicolas uiteindelijk.
‘Van Samuel.’
Hélène stond abrupt op.
‘Dat is privé.’
‘Niet als het document mijn handtekening bevat.’
Nicolas liep naar me toe.
‘Claire, luister naar me.’
‘Nee. Jij luistert nu.’
Ik legde mijn telefoon op tafel.
‘Die handtekening is vervalst.’
Niemand antwoordde.
Toen begon Chloé zacht te huilen.
‘Ik wist niet dat het zo zou gaan.’
Ik keek naar haar.
‘Wat wist je niet?’
Ze keek naar Nicolas.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Chloé, zeg niets.’
Maar ze had al genoeg gezien.
‘Je zei dat Claire ermee akkoord was.’
Mijn hart sloeg een slag over.
Ik draaide me naar Nicolas.
‘Dat heb je gezegd?’
Hij antwoordde niet.
Chloé veegde haar tranen weg.
‘Je zei dat ze het bedrijf toch zou verlaten.’
Hélène sprong ertussen.
‘Dit is niet het moment.’
‘Jawel,’ zei ik.
Voor het eerst klonk mijn stem volledig rustig.
‘Dit is precies het moment.’
Ik keek naar Chloé.
‘Wist je dat ik 51 procent van de aandelen bezit?’
Ze knikte langzaam.
‘Ja.’
‘Wist je dat ik het geld heb ingebracht om het bedrijf te redden?’
Weer een knik.
‘En wist je dat ze mijn handtekening hadden vervalst?’
Ze keek naar Nicolas.
Dat antwoord was genoeg.
Mijn advocaat kwam op dat moment de vergaderruimte binnen.
Hij legde een document voor Nicolas neer.
‘De overdracht van de aandelen wordt niet uitgevoerd.’
Nicolas keek hem aan.
‘Wie bent u?’
‘De advocaat van mevrouw Lenoir.’
Hélène werd rood.
‘Dit is belachelijk.’
‘Integendeel,’ antwoordde hij. ‘Het is zeer serieus.’
Hij wees naar de overeenkomst.
‘Mijn cliënte heeft deze overeenkomst niet ondertekend. Vanaf dit moment verzoek ik u alle documenten, digitale bestanden en communicatie met betrekking tot deze vermeende overdracht te bewaren.’
Nicolas ging zitten.
Hij zag er plotseling veel ouder uit.
Ik keek naar hem en voelde geen woede meer.
Alleen teleurstelling.